Kâf Sûresi ق

قٓ ۚ وَٱلْقُرْءَانِ ٱلْمَجِيدِ ١

Kâf vel kur'ânil mecîd

1. Kaf ve Kur'ani mecîd hakkı için

بَلْ عَجِبُوٓا۟ أَن جَآءَهُم مُّنذِرٌ مِّنْهُمْ فَقَالَ ٱلْكَـٰفِرُونَ هَـٰذَا شَىْءٌ عَجِيبٌ ٢

Bel acibû en câ'ehum munzirum minhum fekâlel kâfirûne hâzâ şey'un acîb

2. Doğrusu şaştılar da kendilerine içlerinden korkutucu bir Peygamber geldiğine dediler ki kâfirler bu acîb bir şey

أَءِذَا مِتْنَا وَكُنَّا تُرَابًا ۖ ذَٰلِكَ رَجْعٌۢ بَعِيدٌ ٣

E'izâ mitnâ vekunnâ turâben zâlike rac'um be'îd

3. Öldüğümüz ve bir toprak olduğumuz vakıt ha? Bu baıyd bir irca'

قَدْ عَلِمْنَا مَا تَنقُصُ ٱلْأَرْضُ مِنْهُمْ ۖ وَعِندَنَا كِتَـٰبٌ حَفِيظٌۢ ٤

Kad alimnâ mâ tenkusul ardu minhum ve indenâ kitâbun hafîz

4. fakat Arz onlardan neyi eksiltir bize ma'lûmdur ve nezdimizde hıfzedici bir kitab vardır

بَلْ كَذَّبُوا۟ بِٱلْحَقِّ لَمَّا جَآءَهُمْ فَهُمْ فِىٓ أَمْرٍ مَّرِيجٍ ٥

Bel kezzebû bil hakkı lemmâ câ'ehum fehum fî emrim merîc

5. Doğrusu hak kendilerine geldiği zaman tekzib ettiler de şimdi karma karışık bir ıztırab içindeler

أَفَلَمْ يَنظُرُوٓا۟ إِلَى ٱلسَّمَآءِ فَوْقَهُمْ كَيْفَ بَنَيْنَـٰهَا وَزَيَّنَّـٰهَا وَمَا لَهَا مِن فُرُوجٍ ٦

Efelem yenzurû iles semâ'i fevkahum keyfe beneynâhâ vezeyyennâhâ vemâ lehâ min furûc

6. Artık üstlerindeki Semâya bir baksalar a, biz onu nasıl bina etmişiz ve ziynetlemişiz hiç bir gediği yok

وَٱلْأَرْضَ مَدَدْنَـٰهَا وَأَلْقَيْنَا فِيهَا رَوَٰسِىَ وَأَنۢبَتْنَا فِيهَا مِن كُلِّ زَوْجٍۭ بَهِيجٍ ٧

Vel arda medednâhâ ve elkaynâ fîhâ ravâsiye ve embetnâ fîhâ min kulli zevcim behîc

7. Arza da: bir imtidad vermişiz ve ağır baskılar oturtmuşuz ve her çeşidden çiftler bitirmişiz ki temaşasına doyulmaz

تَبْصِرَةً وَذِكْرَىٰ لِكُلِّ عَبْدٍ مُّنِيبٍ ٨

Tebsıratev vezikrâ likulli abdim munîb

8. Gözler gönüller açar, yaradanın kudretini ıhtar eder, dersler verir birer nişanei basîret ve nümunei ıbret olmak üzere, hakka yüz tutan her kul için

وَنَزَّلْنَا مِنَ ٱلسَّمَآءِ مَآءً مُّبَـٰرَكًا فَأَنۢبَتْنَا بِهِۦ جَنَّـٰتٍ وَحَبَّ ٱلْحَصِيدِ ٩

Venezzelnâ mines semâ'i mâ'em mubâraken fe embetnâ bihî cennâtiv vehabbel hasîd

9. Bir de Semadan mübarek bir su indirip de onunla bağlar bağçeler bitirmekteyiz ve biçilecek taneler

وَٱلنَّخْلَ بَاسِقَـٰتٍ لَّهَا طَلْعٌ نَّضِيدٌ ١٠

Ven nahle bâsikâtil lehâ tal'un nadîd

10. Ve Semaya ser çeken hurma ağaçları ki sıvama dizilmiş bir tal'ı vardır

رِّزْقًا لِّلْعِبَادِ ۖ وَأَحْيَيْنَا بِهِۦ بَلْدَةً مَّيْتًا ۚ كَذَٰلِكَ ٱلْخُرُوجُ ١١

Rizkal lil'ibâdi ve ahyeynâ bihî beldetem meyten kezâlikel hurûc

11. Kullara rızk için, ve onunla ölü bir beldeye hayat vermekteyiz, işte o huruc da böyledir

كَذَّبَتْ قَبْلَهُمْ قَوْمُ نُوحٍ وَأَصْحَـٰبُ ٱلرَّسِّ وَثَمُودُ ١٢

Kezzebet kablehum kavmu nûhiv ve ashâbur rassi vesemûd

12. Tekzib etti onlardan evvel Nuhun kavmı ve ashabı ress ve Semûd

وَعَادٌ وَفِرْعَوْنُ وَإِخْوَٰنُ لُوطٍ ١٣

Ve âduv vefir'avnu ve ihvânu lût

13. Ve Âd ve Firavn ve ıhvanı Lût ve ashabı

وَأَصْحَـٰبُ ٱلْأَيْكَةِ وَقَوْمُ تُبَّعٍ ۚ كُلٌّ كَذَّبَ ٱلرُّسُلَ فَحَقَّ وَعِيدِ ١٤

Ve ashâbul eyketi vekavmu tubbe'in kullun kezzeber rusule fehakka ve îd

14. Eyke ve tübbe'in kavmı, her biri gönderilen Peygamberleri tekzib etti de hakk oldu veîd

أَفَعَيِينَا بِٱلْخَلْقِ ٱلْأَوَّلِ ۚ بَلْ هُمْ فِى لَبْسٍ مِّنْ خَلْقٍ جَدِيدٍ ١٥

Efe'ayînâ bil halkıl evveli bel hum fî lebsim min halkın cedîd

15. Ya artık birinci yaradış ile yoruluverdik mi? Doğrusu onlar, yeni bir yaradılıştan iltibastalar

وَلَقَدْ خَلَقْنَا ٱلْإِنسَـٰنَ وَنَعْلَمُ مَا تُوَسْوِسُ بِهِۦ نَفْسُهُۥ ۖ وَنَحْنُ أَقْرَبُ إِلَيْهِ مِنْ حَبْلِ ٱلْوَرِيدِ ١٦

Velakad halaknel insâne vena'lemu mâ tuvesvisu bihî nefsuhû venahnu akrabu ileyhi min hablil verîd

16. Hem şanıma kasem ederim ki hakıkat insanı biz yarattık ve biliriz: nefsi onu ne ile vesveselendirir ve biz ona «habli verîd» den daha yakınızdır

إِذْ يَتَلَقَّى ٱلْمُتَلَقِّيَانِ عَنِ ٱلْيَمِينِ وَعَنِ ٱلشِّمَالِ قَعِيدٌ ١٧

İz yetelakkal mutelakkıyâni anil yemîni ve aniş şimâli ka'îd

17. İki zabıt memuru zabıt tutarlarken: biri sağdan oturmuş biri soldan

مَّا يَلْفِظُ مِن قَوْلٍ إِلَّا لَدَيْهِ رَقِيبٌ عَتِيدٌ ١٨

Mâ yelfizu min kavlin illâ ledeyhi rakîbun atîd

18. Her ne söz atarsa mutlak yanında hâzır bir gözcü vardır

وَجَآءَتْ سَكْرَةُ ٱلْمَوْتِ بِٱلْحَقِّ ۖ ذَٰلِكَ مَا كُنتَ مِنْهُ تَحِيدُ ١٩

Vecâ'et sekratul mevti bil hakkı zâlike mâ kunte minhu tehîd

19. Ve ölüm sekeratı hakk ile geldikte: işte diye: o senin kaçıp durduğun

وَنُفِخَ فِى ٱلصُّورِ ۚ ذَٰلِكَ يَوْمُ ٱلْوَعِيدِ ٢٠

Venufiha fis sûri zâlike yevmul ve'îd

20. Ve Sur üfürüldükte: ki işte o veîd günüdür

وَجَآءَتْ كُلُّ نَفْسٍ مَّعَهَا سَآئِقٌ وَشَهِيدٌ ٢١

Vecâ'et kullu nefsim me'ahâ sâ'ikuv veşehîd

21. Ve her nefis gelmiştir: beraberinde bir sevk me'muru ve bir şâhid vardır

لَّقَدْ كُنتَ فِى غَفْلَةٍ مِّنْ هَـٰذَا فَكَشَفْنَا عَنكَ غِطَآءَكَ فَبَصَرُكَ ٱلْيَوْمَ حَدِيدٌ ٢٢

Lekad kunte fî ğafletim min hâzâ fekeşefnâ anke ğıtâ'eke febasarukel yevme hadîd

22. Celâlim hakkı için (denir) sen bundan bir gaflette idin: şimdi senden perdeni açtık, artık bu gün gözün keskindir,

وَقَالَ قَرِينُهُۥ هَـٰذَا مَا لَدَىَّ عَتِيدٌ ٢٣

Vekâle karînuhû hâzâ mâ ledeyye atîd

23. Ve karîni demiştir: işte bu yanımdaki hâzır

أَلْقِيَا فِى جَهَنَّمَ كُلَّ كَفَّارٍ عَنِيدٍ ٢٤

Elkıyâ fî cehenneme kulle keffârin anîd

24. (Buyurulur:) atın atın Cehenneme her nankör anud,

مَّنَّاعٍ لِّلْخَيْرِ مُعْتَدٍ مُّرِيبٍ ٢٥

Mennâ'il lilhayri mu'tedim murîb

25. hayra engel, haşarı işkilci kâfiri

ٱلَّذِى جَعَلَ مَعَ ٱللَّهِ إِلَـٰهًا ءَاخَرَ فَأَلْقِيَاهُ فِى ٱلْعَذَابِ ٱلشَّدِيدِ ٢٦

Ellezî ce'ale me'allâhi ilâhen âhara fe elkıyâhu fil azâbiş şedîd

26. Ki Allahın yanında başka ilâh tutmuştur, haydin ikiniz bir atın onu o şiddetli azâb içine

۞ قَالَ قَرِينُهُۥ رَبَّنَا مَآ أَطْغَيْتُهُۥ وَلَـٰكِن كَانَ فِى ضَلَـٰلٍۭ بَعِيدٍ ٢٧

Kâle karînuhû rabbenâ mâ atğaytuhû velâkin kâne fî dalâlim be'îd

27. Arkadaşı der: ya rabbenâ onu ben azdırmadım velâkin kendisi uzak bir dalâl içinde idi

قَالَ لَا تَخْتَصِمُوا۟ لَدَىَّ وَقَدْ قَدَّمْتُ إِلَيْكُم بِٱلْوَعِيدِ ٢٨

Kâle lâ tahtasımû ledeyye vekad kaddemtu ileykum bil ve'îd

28. Buyurur ki: huzurumda çekişmeyin, ben size önceden veîd göndermiş iken

مَا يُبَدَّلُ ٱلْقَوْلُ لَدَىَّ وَمَآ أَنَا۠ بِظَلَّـٰمٍ لِّلْعَبِيدِ ٢٩

Mâ yubeddelul kavlu ledeyye vemâ ene bizallâmil lil'abîd

29. Benim ındimde söz değiştirilmez ve ben kullara zulümkâr değilim

يَوْمَ نَقُولُ لِجَهَنَّمَ هَلِ ٱمْتَلَأْتِ وَتَقُولُ هَلْ مِن مَّزِيدٍ ٣٠

Yevme nakûlu licehenneme helimtele'ti vetakûlu hel mim mezîd

30. O gün ki Cehenneme doldunmu? diyeceğiz, o, daha ziyade varmı? diyecek

وَأُزْلِفَتِ ٱلْجَنَّةُ لِلْمُتَّقِينَ غَيْرَ بَعِيدٍ ٣١

Ve uzlifetil cennetu lilmuttakîne ğayra be'îd

31. Cennet de müttekılere uzak olmıyarak yaklaştırılmış bulunacak

هَـٰذَا مَا تُوعَدُونَ لِكُلِّ أَوَّابٍ حَفِيظٍ ٣٢

Hâzâ mâ tû'adûne likulli evvâbin hafîz

32. İşte bu, diye: o sizin va'd olunduğunuz: her bir tevbekâr, vazifesine riayetkâr olan

مَّنْ خَشِىَ ٱلرَّحْمَـٰنَ بِٱلْغَيْبِ وَجَآءَ بِقَلْبٍ مُّنِيبٍ ٣٣

Men haşiyer rahmâne bil ğaybi vecâ'e bikalbim munîb

33. Gaybde rahmana haşyet duyan ve inâbeli bir kalb ile gelen kimselere

ٱدْخُلُوهَا بِسَلَـٰمٍ ۖ ذَٰلِكَ يَوْمُ ٱلْخُلُودِ ٣٤

Udhulûhâ biselâmin zâlike yevmul hulûd

34. Girin ona bir selâm ile, bu işte o hulûd günü

لَهُم مَّا يَشَآءُونَ فِيهَا وَلَدَيْنَا مَزِيدٌ ٣٥

Lehum mâ yeşâ'ûne fîhâ veledeynâ mezîd

35. Orada onlara ne dilerlerse var, bizim nezdimizde ise ziyade var

وَكَمْ أَهْلَكْنَا قَبْلَهُم مِّن قَرْنٍ هُمْ أَشَدُّ مِنْهُم بَطْشًا فَنَقَّبُوا۟ فِى ٱلْبِلَـٰدِ هَلْ مِن مَّحِيصٍ ٣٦

Vekem ehleknâ kablehum min karnin hum eşeddu minhum batşen fenakkabû fil bilâdi hel mim mehîs

36. Hem önlerinde nice karn helâk ettik, onlar tutumca onlardan daha çetin idiler, beldelerde delik aradılar: varmı bir kaçamak?

إِنَّ فِى ذَٰلِكَ لَذِكْرَىٰ لِمَن كَانَ لَهُۥ قَلْبٌ أَوْ أَلْقَى ٱلسَّمْعَ وَهُوَ شَهِيدٌ ٣٧

İnne fî zâlike lezikrâ limen kâne lehû kalbun ev elkas sem'a vehuve şehîd

37. Şübhesiz ki bu söylenende kalbi olan yâhud şuhud halinde kulak tutan kimse için uyandıracak bir ıhtar vardır

وَلَقَدْ خَلَقْنَا ٱلسَّمَـٰوَٰتِ وَٱلْأَرْضَ وَمَا بَيْنَهُمَا فِى سِتَّةِ أَيَّامٍ وَمَا مَسَّنَا مِن لُّغُوبٍ ٣٨

Velakad halaknes semâvâti vel arda vemâ beynehumâ fî sitteti eyyâmiv vemâ messenâ mil luğûb

38. Şanım hakkiçin biz o Gökleri ve Yeri ve aralarındakileri altı günde halk ettik, bize bir yorgunluk da dokunmadı

فَٱصْبِرْ عَلَىٰ مَا يَقُولُونَ وَسَبِّحْ بِحَمْدِ رَبِّكَ قَبْلَ طُلُوعِ ٱلشَّمْسِ وَقَبْلَ ٱلْغُرُوبِ ٣٩

Fesbir alâ mâ yakûlûne vesebbih bihamdi rabbike kable tulû'iş şemsi vekablel ğurûb

39. O halde onların lâflarına karşı sabret de rabbına hamd ile tesbih eyle güneş doğmadan evvel ve batmadan evvel

وَمِنَ ٱلَّيْلِ فَسَبِّحْهُ وَأَدْبَـٰرَ ٱلسُّجُودِ ٤٠

Veminelleyli fesebbihhu ve edbâras sucûd

40. Geceden de tesbih et ona hem de secde arkalarında

وَٱسْتَمِعْ يَوْمَ يُنَادِ ٱلْمُنَادِ مِن مَّكَانٍ قَرِيبٍ ٤١

Vestemi' yevme yunâdil munâdi mim mekânin karîb

41. Ve dinle o münadînin bağıracağı günü yakın bir yerden

يَوْمَ يَسْمَعُونَ ٱلصَّيْحَةَ بِٱلْحَقِّ ۚ ذَٰلِكَ يَوْمُ ٱلْخُرُوجِ ٤٢

Yevme yesme'ûnes sayhate bil hakkı zâlike yevmul hurûc

42. Hakka çağıran o sayhayı işidecekleri gün, işte o, huruc günüdür

إِنَّا نَحْنُ نُحْىِۦ وَنُمِيتُ وَإِلَيْنَا ٱلْمَصِيرُ ٤٣

İnnâ nahnu nuhyî venumîtu ve ileynel masîr

43. Şübhesiz ki biz biziz hem diriltiriz, hem öldürürüz ve dönüş bizedir

يَوْمَ تَشَقَّقُ ٱلْأَرْضُ عَنْهُمْ سِرَاعًا ۚ ذَٰلِكَ حَشْرٌ عَلَيْنَا يَسِيرٌ ٤٤

Yevme teşakkakul ardu anhum sirâ'an zâlike haşrun aleynâ yesîr

44. O gün ki Arz onlardan ayrılır sür'atle koşarlar, o, bir haşirdir ki ancak bize kolaydır

نَّحْنُ أَعْلَمُ بِمَا يَقُولُونَ ۖ وَمَآ أَنتَ عَلَيْهِم بِجَبَّارٍ ۖ فَذَكِّرْ بِٱلْقُرْءَانِ مَن يَخَافُ وَعِيدِ ٤٥

Nahnu a'lemu bimâ yakûlûne vemâ ente aleyhim bicebbârin fezekkir bil kur'âni mey yahâfu ve îd

45. Biz pek a'lâ biliyoruz ki ne diyorlar, maamafih sen onlara karşı bir cebbar değilsin, şimdi sen benim veîdlerimden korkacaklara bu Kur'an ile öğüd ver