Zâriyât Sûresi الذاريات

وَٱلذَّٰرِيَـٰتِ ذَرْوًا ١

Vez zâriyâti zervâ

1. O tozdurup savuranlara

فَٱلْحَـٰمِلَـٰتِ وِقْرًا ٢

Fel hâmilâti vikrâ

2. Derken bir ağırlık taşıyanlara

فَٱلْجَـٰرِيَـٰتِ يُسْرًا ٣

Fel câriyâti yusrâ

3. Derken bir kolaylıkla akanlara

فَٱلْمُقَسِّمَـٰتِ أَمْرًا ٤

Fel mukassimâti emrâ

4. Derken bir emir taksim edenlere kasem olsun

إِنَّمَا تُوعَدُونَ لَصَادِقٌ ٥

İnnemâ tû'adûne lesâdik

5. Ki muhakkak o size va'd olunan her halde doğrudur

وَإِنَّ ٱلدِّينَ لَوَٰقِعٌ ٦

Ve inned dîne levâkı'

6. Ve muhakkak ki ceza şübhesiz vakı'dir

وَٱلسَّمَآءِ ذَاتِ ٱلْحُبُكِ ٧

Ves semâ'i zâtil hubuk

7. O düzgün hâreli Semaya kasem ederim

إِنَّكُمْ لَفِى قَوْلٍ مُّخْتَلِفٍ ٨

İnnekum lefî kavlim muhtelif

8. Ki siz pek muhtelif bir kavl içinde bulunuyorsunuz

يُؤْفَكُ عَنْهُ مَنْ أُفِكَ ٩

Yu'feku anhu men ufik

9. Ondan çevirilen çevrilir

قُتِلَ ٱلْخَرَّٰصُونَ ١٠

Kutilel harrâsûn

10. O kahrolası yalancılar

ٱلَّذِينَ هُمْ فِى غَمْرَةٍ سَاهُونَ ١١

Ellezîne hum fî ğamratin sâhûn

11. O serhoşluk içinde yaptığını bilmezler

يَسْـَٔلُونَ أَيَّانَ يَوْمُ ٱلدِّينِ ١٢

Yes'elûne eyyâne yevmud dîn

12. Soruyorlar: ne zaman o ceza günü? (yevmi dîn)

يَوْمَ هُمْ عَلَى ٱلنَّارِ يُفْتَنُونَ ١٣

Yevme hum alen nâri yuftenûn

13. Ateş üzerinde kıvranacakları gün

ذُوقُوا۟ فِتْنَتَكُمْ هَـٰذَا ٱلَّذِى كُنتُم بِهِۦ تَسْتَعْجِلُونَ ١٤

Zûkû fitnetekum hâzellezî kuntum bihî testa'cilûn

14. Dadın diye fitnenizi: bu, işte o sizin acele istediğiniz

إِنَّ ٱلْمُتَّقِينَ فِى جَنَّـٰتٍ وَعُيُونٍ ١٥

İnnel muttakîne fî cennâtiv ve uyûn

15. Şübhesiz ki müttekiler Cennetlerde pınar başlarındadır

ءَاخِذِينَ مَآ ءَاتَىٰهُمْ رَبُّهُمْ ۚ إِنَّهُمْ كَانُوا۟ قَبْلَ ذَٰلِكَ مُحْسِنِينَ ١٦

Âhızîne mâ âtâhum rabbuhum innehum kânû kable zâlike muhsinîn

16. Alarak rablarının kendilerine verdiğini, çünkü onlar bundan evvel güzellik yapmayı âdet edinmişlerdi

كَانُوا۟ قَلِيلًا مِّنَ ٱلَّيْلِ مَا يَهْجَعُونَ ١٧

Kânû kalîlem minelleyli mâ yehce'ûn

17. Geceden pek az uyuyorlardı

وَبِٱلْأَسْحَارِ هُمْ يَسْتَغْفِرُونَ ١٨

Vebil eshâri hum yestağfirûn

18. Ve saher vakıtları hep istiğfar ederlerdi

وَفِىٓ أَمْوَٰلِهِمْ حَقٌّ لِّلسَّآئِلِ وَٱلْمَحْرُومِ ١٩

Vefî emvâlihim hakkul lissâ'ili vel mahrûm

19. Ve mallarında sâil ve mahrum için bir hak vardı

وَفِى ٱلْأَرْضِ ءَايَـٰتٌ لِّلْمُوقِنِينَ ٢٠

Vefil ardı âyâtul lilmûkınîn

20. Arzda da âyetler var iykan ehli için

وَفِىٓ أَنفُسِكُمْ ۚ أَفَلَا تُبْصِرُونَ ٢١

Vefî enfusikum efelâ tubsırûn

21. Nefislerinizde de, halâ görmiyecekmisiniz

وَفِى ٱلسَّمَآءِ رِزْقُكُمْ وَمَا تُوعَدُونَ ٢٢

Vefis semâ'i rizkukum vemâ tû'adûn

22. Semada da rızkınız ve o va'dolunduğunuz

فَوَرَبِّ ٱلسَّمَآءِ وَٱلْأَرْضِ إِنَّهُۥ لَحَقٌّ مِّثْلَ مَآ أَنَّكُمْ تَنطِقُونَ ٢٣

Feverabbis semâ'i vel ardı innehû lehakkum misle mâ ennekum tentıkûn

23. İşte o Göğün ve Yerin rabbına kasem ederim ki o şübhesiz haktır sizin nâtık olmanız gibi

هَلْ أَتَىٰكَ حَدِيثُ ضَيْفِ إِبْرَٰهِيمَ ٱلْمُكْرَمِينَ ٢٤

Hel etâke hadîsu dayfi ibrâhîmel mukramîn

24. Geldi mi sana İbrahimin ikram edilen müsafirlerinin kıssası?

إِذْ دَخَلُوا۟ عَلَيْهِ فَقَالُوا۟ سَلَـٰمًا ۖ قَالَ سَلَـٰمٌ قَوْمٌ مُّنكَرُونَ ٢٥

İz dahalû aleyhi fekâlû selâmen kâle selâmun kavmum munkerûn

25. O vakıt ki üzerine girdiler de «selâm» dediler. «Selâm, görülmedik bir kavım» dedi

فَرَاغَ إِلَىٰٓ أَهْلِهِۦ فَجَآءَ بِعِجْلٍ سَمِينٍ ٢٦

Ferâğa ilâ ehlihî fecâ'e bi'iclin semîn

26. Hemen bir bahâne ile ehline gitti, bir semiz dana getirdi de

فَقَرَّبَهُۥٓ إِلَيْهِمْ قَالَ أَلَا تَأْكُلُونَ ٢٧

Fekarrabehû ileyhim kâle elâ te'kulûn

27. Onu yakınlarına koydu, yemeğe buyurmaz mısınız? Dedi

فَأَوْجَسَ مِنْهُمْ خِيفَةً ۖ قَالُوا۟ لَا تَخَفْ ۖ وَبَشَّرُوهُ بِغُلَـٰمٍ عَلِيمٍ ٢٨

Fe evcese minhum hîfeten kâlû lâ tahaf vebeşşerûhu biğulâmin alîm

28. O vakıt onlardan içine bir korku düştü Korkma dediler ve kendisine alîm bir oğlan tebşir ettiler

فَأَقْبَلَتِ ٱمْرَأَتُهُۥ فِى صَرَّةٍ فَصَكَّتْ وَجْهَهَا وَقَالَتْ عَجُوزٌ عَقِيمٌ ٢٩

Fe akbeletimra'etuhû fî sarratin fesakket vechehâ vekâlet acûzun akîm

29. Bunun üzerine hatunu bir çığlık içinde döndü de elini yüzene çarptı ve akîm bir kocakarı, dedi

قَالُوا۟ كَذَٰلِكِ قَالَ رَبُّكِ ۖ إِنَّهُۥ هُوَ ٱلْحَكِيمُ ٱلْعَلِيمُ ٣٠

Kâlû kezâliki kâle rabbuki innehû huvel hakîmul alîm

30. Dediler: öyle Rabbın buyurdu, şübhesiz alîm o, hakîm o

۞ قَالَ فَمَا خَطْبُكُمْ أَيُّهَا ٱلْمُرْسَلُونَ ٣١

Kâle femâ hatbukum eyyuhel murselûn

31. İbrahim, o halde asıl me'muriyyetiniz nedir? ey mürselûn, dedi

قَالُوٓا۟ إِنَّآ أُرْسِلْنَآ إِلَىٰ قَوْمٍ مُّجْرِمِينَ ٣٢

Kâlû innâ ursilnâ ilâ kavmim mucrimîn

32. Biz, de dediler: Mücrim bir kavme gönderildik

لِنُرْسِلَ عَلَيْهِمْ حِجَارَةً مِّن طِينٍ ٣٣

Linursile aleyhim hicâratem min tîn

33. Üzerlerine çamurdan taşlar salmak için

مُّسَوَّمَةً عِندَ رَبِّكَ لِلْمُسْرِفِينَ ٣٤

Musevvemeten inde rabbike lilmusrifîn

34. Rabbının nezdinde damgalanmışlar müsrifler için

فَأَخْرَجْنَا مَن كَانَ فِيهَا مِنَ ٱلْمُؤْمِنِينَ ٣٥

Fe ahracnâ men kâne fîhâ minel mu'minîn

35. Binnetîce orada bulunan mü'minleri çıkardık

فَمَا وَجَدْنَا فِيهَا غَيْرَ بَيْتٍ مِّنَ ٱلْمُسْلِمِينَ ٣٦

Femâ vecednâ fîhâ ğayra beytim minel muslimîn

36. Fakat bir haneden başka orada Müsliman da bulmadık

وَتَرَكْنَا فِيهَآ ءَايَةً لِّلَّذِينَ يَخَافُونَ ٱلْعَذَابَ ٱلْأَلِيمَ ٣٧

Veteraknâ fîhâ âyetel lillezîne yahâfûnel azâbel elîm

37. Ve öyle elîm azabdan korkacaklar için orada bir âyet bıraktık

وَفِى مُوسَىٰٓ إِذْ أَرْسَلْنَـٰهُ إِلَىٰ فِرْعَوْنَ بِسُلْطَـٰنٍ مُّبِينٍ ٣٨

Vefî mûsâ iz erselnâhu ilâ fir'avne bisultânim mubîn

38. Bir de Musada: ki onu bir sultanı mübîn ile Fir'avne gönderdikde

فَتَوَلَّىٰ بِرُكْنِهِۦ وَقَالَ سَـٰحِرٌ أَوْ مَجْنُونٌ ٣٩

Fetevellâ biruknihî vekâle sâhirun ev mecnûn

39. O bütün kuvvetiyle tersine gitti: sâhir veya mecnun, dedi

فَأَخَذْنَـٰهُ وَجُنُودَهُۥ فَنَبَذْنَـٰهُمْ فِى ٱلْيَمِّ وَهُوَ مُلِيمٌ ٤٠

Fe ahaznâhu vecunûdehû fenebeznâhum fil yemmi vehuve mulîm

40. Onun üzerine biz de tuttuk kendisini ve ordularını deryaya fırlatıverdik: namerdlik ederken o leîm

وَفِى عَادٍ إِذْ أَرْسَلْنَا عَلَيْهِمُ ٱلرِّيحَ ٱلْعَقِيمَ ٤١

Vefî âdin iz erselnâ aleyhimur rîhal akîm

41. Bir de Âd de: ki üzerlerine o köklerini kesen rüzgarı salıvermiştik

مَا تَذَرُ مِن شَىْءٍ أَتَتْ عَلَيْهِ إِلَّا جَعَلَتْهُ كَٱلرَّمِيمِ ٤٢

Mâ tezeru min şey'in etet aleyhi illâ ce'alethu ker ramîm

42. Uğradığı bir şey'i bırakmıyor, mutlak onu çürütüp kül gibi ediyordu

وَفِى ثَمُودَ إِذْ قِيلَ لَهُمْ تَمَتَّعُوا۟ حَتَّىٰ حِينٍ ٤٣

Vefî semûde iz kîle lehum temette'û hattâ hîn

43. Bir de Semudda: ki onlara bir zamana kadar istifade edin denilmişti de

فَعَتَوْا۟ عَنْ أَمْرِ رَبِّهِمْ فَأَخَذَتْهُمُ ٱلصَّـٰعِقَةُ وَهُمْ يَنظُرُونَ ٤٤

Fe atev an emri rabbihim fe ahazethumus sâ'ikatu vehum yenzurûn

44. Rablarının emrinden azgınlık ettiler, bu yüzden o sâika kendilerini yakalayıverdi, bakınıp duruyorlardı

فَمَا ٱسْتَطَـٰعُوا۟ مِن قِيَامٍ وَمَا كَانُوا۟ مُنتَصِرِينَ ٤٥

Femestatâ'û min kıyâmiv vemâ kânû muntasırîn

45. O vaktı bir kalkınmaya da güç yetiremediler, bir yardım da görmediler

وَقَوْمَ نُوحٍ مِّن قَبْلُ ۖ إِنَّهُمْ كَانُوا۟ قَوْمًا فَـٰسِقِينَ ٤٦

Vekavme nûhim min kablu innehum kânû kavmen fâsikîn

46. Daha evvel de Nûh kavmini, çünkü hep onlar yoldan çıkmış fâsık birer kavm idiler

وَٱلسَّمَآءَ بَنَيْنَـٰهَا بِأَيْي۟دٍ وَإِنَّا لَمُوسِعُونَ ٤٧

Ves semâ'e beneynâhâ bi eydiv ve innâ lemûsi'ûn

47. Bir de Semaya bakın biz onu kuvvetle bina ettik ve şübhe yok ki biz çok vüs'a malikiz

وَٱلْأَرْضَ فَرَشْنَـٰهَا فَنِعْمَ ٱلْمَـٰهِدُونَ ٤٨

Vel arda feraşnâhâ feni'mel mâhidûn

48. Arzı da döşedik, bakınız biz ne güzel döşeriz

وَمِن كُلِّ شَىْءٍ خَلَقْنَا زَوْجَيْنِ لَعَلَّكُمْ تَذَكَّرُونَ ٤٩

Vemin kulli şey'in halaknâ zevceyni le'allekum tezekkerûn

49. Hem her şeyden iki çift yarattık ki düşünesiniz

فَفِرُّوٓا۟ إِلَى ٱللَّهِ ۖ إِنِّى لَكُم مِّنْهُ نَذِيرٌ مُّبِينٌ ٥٠

Fefirrû ilellâhi innî lekum minhu nezîrum mubîn

50. O halde hemen Allaha kaçın, haberiniz olsun ki ben size ondan bir açık nezîrim

وَلَا تَجْعَلُوا۟ مَعَ ٱللَّهِ إِلَـٰهًا ءَاخَرَ ۖ إِنِّى لَكُم مِّنْهُ نَذِيرٌ مُّبِينٌ ٥١

Velâ tec'alû me'allâhi ilâhen âhara innî lekum minhu nezîrum mubîn

51. Ve Allahla beraber başka bir Tanrı uydurmayın, haberiniz olsun ki ben size ondan bir açık nezîrim

كَذَٰلِكَ مَآ أَتَى ٱلَّذِينَ مِن قَبْلِهِم مِّن رَّسُولٍ إِلَّا قَالُوا۟ سَاحِرٌ أَوْ مَجْنُونٌ ٥٢

Kezâlike mâ etellezîne min kablihim mir rasûlin illâ kâlû sâhirun ev mecnûn

52. Böyle, bunlardan evvelkiler bir Resul gelince behemehal ya sahir dediler ya mecnun

أَتَوَاصَوْا۟ بِهِۦ ۚ بَلْ هُمْ قَوْمٌ طَاغُونَ ٥٣

Etevâsav bihî bel hum kavmun tâğûn

53. Hep buna vasıyyetleştiler mi? Hayır hep onlar azgın kavımlar

فَتَوَلَّ عَنْهُمْ فَمَآ أَنتَ بِمَلُومٍ ٥٤

Fetevelle anhum femâ ente bimelûm

54. Onun için onlardan yüz çevir, artık sen levm olunacak değilsin

وَذَكِّرْ فَإِنَّ ٱلذِّكْرَىٰ تَنفَعُ ٱلْمُؤْمِنِينَ ٥٥

Vezekkir fe innez zikrâ tenfe'ul mu'minîn

55. Onunla beraber va'z-u nasıhate devam et, çünkü va'z, mü'minlere fayda verir

وَمَا خَلَقْتُ ٱلْجِنَّ وَٱلْإِنسَ إِلَّا لِيَعْبُدُونِ ٥٦

Vemâ halaktul cinne vel inse illâ liya'budûn

56. Ve ben, Cinn-ü İnsi ancak bana kulluk etsinler diye yarattım

مَآ أُرِيدُ مِنْهُم مِّن رِّزْقٍ وَمَآ أُرِيدُ أَن يُطْعِمُونِ ٥٧

Mâ urîdu minhum mir rizkıv vemâ urîdu ey yut'imûn

57. Ben onlardan bir rızk istemiyorum, bana yemek yedirmelerini de istemiyorum

إِنَّ ٱللَّهَ هُوَ ٱلرَّزَّاقُ ذُو ٱلْقُوَّةِ ٱلْمَتِينُ ٥٨

İnnallâhe huver razzâku zul kuvvetil metîn

58. Şübhe yok ki Allah, rezzak, kuvvet sahibi metîn o

فَإِنَّ لِلَّذِينَ ظَلَمُوا۟ ذَنُوبًا مِّثْلَ ذَنُوبِ أَصْحَـٰبِهِمْ فَلَا يَسْتَعْجِلُونِ ٥٩

Fe inne lillezîne zalemû zenûbem misle zenûbi ashâbihim felâ yesta'cilûn

59. Onun için muhakkak ki o zulm edenlere arkadaşlarının payı gibi dolgun bir pay vardır, şimdi onu acele etmesinler

فَوَيْلٌ لِّلَّذِينَ كَفَرُوا۟ مِن يَوْمِهِمُ ٱلَّذِى يُوعَدُونَ ٦٠

Feveylul lillezîne keferû miy yevmihimullezî yû'adûn

60. artık o va'dolundukları günlerinden vay o küfredenlere!...