Yâsîn Sûresi يس

يسٓ ١

Yâ Sîn

1. Yâsîn.

وَٱلْقُرْءَانِ ٱلْحَكِيمِ ٢

Vel kur'ânil hakîm

2. Hikmetli Kur'anın hakkı için

إِنَّكَ لَمِنَ ٱلْمُرْسَلِينَ ٣

İnneke leminel murselîn

3. Emîn ol ki sen o risaletle gönderilen Peygamberlerdensin

عَلَىٰ صِرَٰطٍ مُّسْتَقِيمٍ ٤

Alâ sırâtım mustakîm

4. Bir sıratı müstakîm üzerindesin

تَنزِيلَ ٱلْعَزِيزِ ٱلرَّحِيمِ ٥

Tenzîlel azîzir rahîm

5. Tenziliyle o azîz rahîmin

لِتُنذِرَ قَوْمًا مَّآ أُنذِرَ ءَابَآؤُهُمْ فَهُمْ غَـٰفِلُونَ ٦

Litunzira kavmem mâ unzira âbâ'uhum fehum ğâfilûn

6. İnzar edesin: vehameti haber veresin diye bir kavme babalar inzar edilmedi de haberleri de yok gafiller

لَقَدْ حَقَّ ٱلْقَوْلُ عَلَىٰٓ أَكْثَرِهِمْ فَهُمْ لَا يُؤْمِنُونَ ٧

Lekad hakkal kavlu alâ ekserihim fehum lâ yu'minûn

7. Celâlim hakkı için daha çoklarına karşı söz hakkolmuştur da onlar iymana gelmezler

إِنَّا جَعَلْنَا فِىٓ أَعْنَـٰقِهِمْ أَغْلَـٰلًا فَهِىَ إِلَى ٱلْأَذْقَانِ فَهُم مُّقْمَحُونَ ٨

İnnâ ce'alnâ fî a'nâkıhim ağlâlen fehiye ilel ezkâni fehum mukmehûn

8. Çünkü biz onların boyunlarına kelepçekler geçirmişiz, onlar çenelerine dayanmıştır da burunları yukarı gözleri aşağı somurtmaktadırlar

وَجَعَلْنَا مِنۢ بَيْنِ أَيْدِيهِمْ سَدًّا وَمِنْ خَلْفِهِمْ سَدًّا فَأَغْشَيْنَـٰهُمْ فَهُمْ لَا يُبْصِرُونَ ٩

Vece'alnâ mim beyni eydîhim seddev vemin halfihim sedden fe ağşeynâhum fehum lâ yubsırûn

9. Hem önlerinden bir sedd ve arkalarından bir sedd çekmişiz, kendilerini sarmışızdır da baksalar da görmezler

وَسَوَآءٌ عَلَيْهِمْ ءَأَنذَرْتَهُمْ أَمْ لَمْ تُنذِرْهُمْ لَا يُؤْمِنُونَ ١٠

Vesevâ'un aleyhim e'enzertehum em lem tunzirhum lâ yu'minûn

10. Ve onlarca müsavidir: ha inzar etmişin kendilerini ha etmemişin; inanmazlar

إِنَّمَا تُنذِرُ مَنِ ٱتَّبَعَ ٱلذِّكْرَ وَخَشِىَ ٱلرَّحْمَـٰنَ بِٱلْغَيْبِ ۖ فَبَشِّرْهُ بِمَغْفِرَةٍ وَأَجْرٍ كَرِيمٍ ١١

İnnemâ tunziru menittebe'az zikra vehaşiyer rahmâne bil ğaybi febeşşirhu bimağfirativ ve ecrin kerîm

11. Ancak zikri ta'kıyb eden ve gaybde rahmana haşyet besliyen kimseyi sakındırırsın, işte onu hem bir mağrifetle hem bir ecri kerîm ile müjdele

إِنَّا نَحْنُ نُحْىِ ٱلْمَوْتَىٰ وَنَكْتُبُ مَا قَدَّمُوا۟ وَءَاثَـٰرَهُمْ ۚ وَكُلَّ شَىْءٍ أَحْصَيْنَـٰهُ فِىٓ إِمَامٍ مُّبِينٍ ١٢

İnnâ nahnu nuhyil mevtâ venektubu mâ kaddemû ve âsârahum vekulle şey'in ahsaynâhu fî imâmim mubîn

12. Hakıkat biz biziz, ölüleri diriltiriz ve takdim ettikleri şeyleri ve bıraktıkları eserleri kitaba geçiririz ve zaten her şey'i açık bir kütükte bir «İmamı Mübîn» de ihsa etmişizdir

وَٱضْرِبْ لَهُم مَّثَلًا أَصْحَـٰبَ ٱلْقَرْيَةِ إِذْ جَآءَهَا ٱلْمُرْسَلُونَ ١٣

Vedrib lehum meselen ashâbel karyeti iz câ'ehel murselûn

13. Ve onlara, o karye sahiblerini temsil getir, o dem ki ona o gönderilen Resuller varmıştı

إِذْ أَرْسَلْنَآ إِلَيْهِمُ ٱثْنَيْنِ فَكَذَّبُوهُمَا فَعَزَّزْنَا بِثَالِثٍ فَقَالُوٓا۟ إِنَّآ إِلَيْكُم مُّرْسَلُونَ ١٤

İz erselnâ ileyhimusneyni fekezzebûhumâ fe azzeznâ bisâlisin fekâlû innâ ileykum murselûn

14. O sıra ki onlara o ikiyi göndermiştik, bunları tekzib ettiler, biz de bir üçüncü ile ızzet (ve kuvvet) verdik de varıp dediler: haberiniz olsun biz sizlere gönderilmiş Resulleriz

قَالُوا۟ مَآ أَنتُمْ إِلَّا بَشَرٌ مِّثْلُنَا وَمَآ أَنزَلَ ٱلرَّحْمَـٰنُ مِن شَىْءٍ إِنْ أَنتُمْ إِلَّا تَكْذِبُونَ ١٥

Kâlû mâ entum illâ beşerum mislunâ vemâ enzeler rahmânu min şey'in in entum illâ tekzibûn

15. Siz, dediler: bizim gibi bir beşerden başka bir şey değilsiniz, hem Rahman hiç bir şey indirmedi, siz sırf yalan söylüyorsunuz

قَالُوا۟ رَبُّنَا يَعْلَمُ إِنَّآ إِلَيْكُمْ لَمُرْسَلُونَ ١٦

Kâlû rabbunâ ya'lemu innâ ileykum lemurselûn

16. Dediler: rabbımız bilir, inanın biz gerçek size gönderilmiş, Resulleriz,

وَمَا عَلَيْنَآ إِلَّا ٱلْبَلَـٰغُ ٱلْمُبِينُ ١٧

Vemâ aleynâ illel belâğul mubîn

17. açık bir tebliğden ötesi ise bizim üstümüze değil

قَالُوٓا۟ إِنَّا تَطَيَّرْنَا بِكُمْ ۖ لَئِن لَّمْ تَنتَهُوا۟ لَنَرْجُمَنَّكُمْ وَلَيَمَسَّنَّكُم مِّنَّا عَذَابٌ أَلِيمٌ ١٨

Kâlû innâ tatayyernâ bikum le il lem tentehû lenercumennekum veleyemessennekum minnâ azâbun elîm

18. Doğrusu dediler: biz sizinle teşe'üm ettik, yemin ederiz ki vaz geçmezseniz sizi hiç tınmadan recmederiz ve her halde size bizden pek acıklı bir azâb dokunur

قَالُوا۟ طَـٰٓئِرُكُم مَّعَكُمْ ۚ أَئِن ذُكِّرْتُم ۚ بَلْ أَنتُمْ قَوْمٌ مُّسْرِفُونَ ١٩

Kâlû tâ irukum me'akum e'in zukkirtum bel entum kavmum musrifûn

19. Dediler: sizin şum kuşunuz beraberinizde, ya... nasıhat edilirseniz öyle mi? Doğrusu siz israfı âdet etmiş bir kavmsınız

وَجَآءَ مِنْ أَقْصَا ٱلْمَدِينَةِ رَجُلٌ يَسْعَىٰ قَالَ يَـٰقَوْمِ ٱتَّبِعُوا۟ ٱلْمُرْسَلِينَ ٢٠

Vecâ'e min aksal medîneti raculuy yes'â kâle yâkavmittebi'ul murselîn

20. O esnada şehrin tâ ucundan bir er koşarak geldi, ey hemşerilerim: dedi: uyun o gönderilen Resullere

ٱتَّبِعُوا۟ مَن لَّا يَسْـَٔلُكُمْ أَجْرًا وَهُم مُّهْتَدُونَ ٢١

İttebi'û mel lâ yes'elukum ecrav vehum muhtedûn

21. Uyun sizden bir ecir istemiyen o zatlara ki onlar hidayete irmişlerdir

وَمَا لِىَ لَآ أَعْبُدُ ٱلَّذِى فَطَرَنِى وَإِلَيْهِ تُرْجَعُونَ ٢٢

Vemâ liye lâ a'budullezî fetaranî ve ileyhi turce'ûn

22. Hem neyime kulluk etmiyeyim ben, o beni yaradana? Hep de döndürülüp ona götürüleceksiniz

ءَأَتَّخِذُ مِن دُونِهِۦٓ ءَالِهَةً إِن يُرِدْنِ ٱلرَّحْمَـٰنُ بِضُرٍّ لَّا تُغْنِ عَنِّى شَفَـٰعَتُهُمْ شَيْـًٔا وَلَا يُنقِذُونِ ٢٣

E'ettahızu min dûnihî âliheten iy yuridnir rahmânu bidurril lâ tuğni annî şefâ'atuhum şey'ev velâ yunkızûn

23. Hiç, ben ondan başka ma'budlar mı tutarım? Eğer o Rahman bana bir keder irâde buyurursa onların şefaati benden yana hiç bir şeye yaramaz ve beni kurtaramazlar

إِنِّىٓ إِذًا لَّفِى ضَلَـٰلٍ مُّبِينٍ ٢٤

İnnî izel lefî dalâlim mubîn

24. Şübhesiz ben o vakıt açık bir dalâl içindeyim

إِنِّىٓ ءَامَنتُ بِرَبِّكُمْ فَٱسْمَعُونِ ٢٥

İnnî âmentu birabbikum fesme'ûn

25. Haberiniz olsun ki ben rabbınıza iyman getirdim, gelin dinleyin beni

قِيلَ ٱدْخُلِ ٱلْجَنَّةَ ۖ قَالَ يَـٰلَيْتَ قَوْمِى يَعْلَمُونَ ٢٦

Kîledhulil cennete kâle yâleyte kavmî ya'lemûn

26. Denildi ki: haydi gir Cennete! ay, dedi, nolurdu kavmın bilselerdi? Rabbım bana ne mağrifet buyurdu

بِمَا غَفَرَ لِى رَبِّى وَجَعَلَنِى مِنَ ٱلْمُكْرَمِينَ ٢٧

Bimâ ğafera lî rabbî vece'alenî minel mukramîn

27. Beni ikram olunan kullarından kıldı

۞ وَمَآ أَنزَلْنَا عَلَىٰ قَوْمِهِۦ مِنۢ بَعْدِهِۦ مِن جُندٍ مِّنَ ٱلسَّمَآءِ وَمَا كُنَّا مُنزِلِينَ ٢٨

Vemâ enzelnâ alâ kavmihî mim ba'dihî min cundim mines semâ'i vemâ kunnâ munzilîn

28. Arkasından ise kavminin üzerine Semâdan bir ordu indirmedik indirecek de değildik

إِن كَانَتْ إِلَّا صَيْحَةً وَٰحِدَةً فَإِذَا هُمْ خَـٰمِدُونَ ٢٩

İn kânet illâ sayhatev vâhideten fe izâ hum hâmidûn

29. O yalnız bir sayha oldu derhal sönüverdiler:

يَـٰحَسْرَةً عَلَى ٱلْعِبَادِ ۚ مَا يَأْتِيهِم مِّن رَّسُولٍ إِلَّا كَانُوا۟ بِهِۦ يَسْتَهْزِءُونَ ٣٠

Yâhasraten alel ibâdi mâ ye'tîhim mir rasûlin illâ kânû bihî yestehzi'ûn

30. Ey!.. ne hasret o kullara ki kendilerine her gelen Resul ile mutlaka istihzâ ediyorlardı

أَلَمْ يَرَوْا۟ كَمْ أَهْلَكْنَا قَبْلَهُم مِّنَ ٱلْقُرُونِ أَنَّهُمْ إِلَيْهِمْ لَا يَرْجِعُونَ ٣١

Elem yerav kem ehleknâ kablehum minel kurûni ennehum ileyhim lâ yerci'ûn

31. Baksalar a kendilerinden evvel ne kadar karınlar helâk etmişiz, onlar hiç onlara dönüp gelmiyorlar

وَإِن كُلٌّ لَّمَّا جَمِيعٌ لَّدَيْنَا مُحْضَرُونَ ٣٢

Ve in kullul lemmâ cemî'ul ledeynâ muhdarûn

32. Ancak hepsi toplanıp bizim katımıza ihzar edilmişlerdir

وَءَايَةٌ لَّهُمُ ٱلْأَرْضُ ٱلْمَيْتَةُ أَحْيَيْنَـٰهَا وَأَخْرَجْنَا مِنْهَا حَبًّا فَمِنْهُ يَأْكُلُونَ ٣٣

Ve âyetul lehumul ardul meytetu ahyeynâhâ ve ahracnâ minhâ habben feminhu ye'kulûn

33. Hem bir âyettir onlara ölü Arz: biz ona hayat verdik ve ondan habbeler çıkardık da ondan yiyip duruyorlar

وَجَعَلْنَا فِيهَا جَنَّـٰتٍ مِّن نَّخِيلٍ وَأَعْنَـٰبٍ وَفَجَّرْنَا فِيهَا مِنَ ٱلْعُيُونِ ٣٤

Vece'alnâ fîhâ cennâtim min nahîliv ve a'nâbiv vefeccernâ fîhâ minel uyûn

34. Ve onda Cennetler yaptık, hurma bağçeleri, üzüm bağları, neler! içlerinde kaynaklar akıttık

لِيَأْكُلُوا۟ مِن ثَمَرِهِۦ وَمَا عَمِلَتْهُ أَيْدِيهِمْ ۖ أَفَلَا يَشْكُرُونَ ٣٥

Liye'kulû min semerihî vemâ amilethu eydîhim efelâ yeşkurûn

35. Yesinler diye mahsulünden ve kendi ellerinin ma'mulâtından, halâ şükretmiyecekler mi?

سُبْحَـٰنَ ٱلَّذِى خَلَقَ ٱلْأَزْوَٰجَ كُلَّهَا مِمَّا تُنۢبِتُ ٱلْأَرْضُ وَمِنْ أَنفُسِهِمْ وَمِمَّا لَا يَعْلَمُونَ ٣٦

Subhânellezî halakal ezvâce kullehâ mimmâ tumbitul ardu vemin enfusihim vemimmâ lâ ya'lemûn

36. Tenziyh o yardan sübhane bütün o çiftleri, hepsini, Arzın bitirdiklerinden ve kendi nefislerinden ve daha bilemiyecekleri neler, nelerden

وَءَايَةٌ لَّهُمُ ٱلَّيْلُ نَسْلَخُ مِنْهُ ٱلنَّهَارَ فَإِذَا هُم مُّظْلِمُونَ ٣٧

Ve âyetul lehumulleylu neslahu minhun nehâra fe izâ hum muzlimûn

37. Bir âyet de onlara gece, ondan gündüzü soyarız bir de bakarlar ki karanlığa dalmışlar

وَٱلشَّمْسُ تَجْرِى لِمُسْتَقَرٍّ لَّهَا ۚ ذَٰلِكَ تَقْدِيرُ ٱلْعَزِيزِ ٱلْعَلِيمِ ٣٨

Veş şemsu tecrî limustakarril lehâ zâlike takdîrul azîzil alîm

38. Güneş de; kendisine mahsus bir müstekarr için cereyan ediyor, o işte o azîzi alîmin takdiridir

وَٱلْقَمَرَ قَدَّرْنَـٰهُ مَنَازِلَ حَتَّىٰ عَادَ كَٱلْعُرْجُونِ ٱلْقَدِيمِ ٣٩

Vel kamera kaddernâhu menâzile hattâ âde kel urcûnil kadîm

39. Aya da: menzil menzil ona mıktarlar biçmişizdir, nihayet dönmüş eski urcun gibi olmuştur

لَا ٱلشَّمْسُ يَنۢبَغِى لَهَآ أَن تُدْرِكَ ٱلْقَمَرَ وَلَا ٱلَّيْلُ سَابِقُ ٱلنَّهَارِ ۚ وَكُلٌّ فِى فَلَكٍ يَسْبَحُونَ ٤٠

Leş şemsu yembağî lehâ en tudrikel kamera velelleylu sâbikun nehâri vekullun fî felekiy yesbehûn

40. Ne Güneş kendine aya çatması yaraşır, ne de gece gündüzü geçer, her biri birer felekte yüzerler

وَءَايَةٌ لَّهُمْ أَنَّا حَمَلْنَا ذُرِّيَّتَهُمْ فِى ٱلْفُلْكِ ٱلْمَشْحُونِ ٤١

Ve âyetul lehum ennâ hamelnâ zurriyyetehum fil fulkil meşhûn

41. Bir âyet de onlara o dolu gemide zürriyyetlerini taşımamız

وَخَلَقْنَا لَهُم مِّن مِّثْلِهِۦ مَا يَرْكَبُونَ ٤٢

Vehalaknâ lehum mim mislihî mâ yerkebûn

42. ve kendilerine o misilliden binecekleri şeyler yaratmamızdır

وَإِن نَّشَأْ نُغْرِقْهُمْ فَلَا صَرِيخَ لَهُمْ وَلَا هُمْ يُنقَذُونَ ٤٣

Ve in neşe' nuğrikhum felâ sarîha lehum velâ hum yunkazûn

43. Dilersek onları gark da ederiz o vakıt ne onlara feryadcı vardır, ne de onlar kurtarılırlar

إِلَّا رَحْمَةً مِّنَّا وَمَتَـٰعًا إِلَىٰ حِينٍ ٤٤

İllâ rahmetem minnâ vemetâ'an ilâ hîn

44. Ancak tarafımızdan bir rahmet ve bir zamana kadar yaşatmak için başka

وَإِذَا قِيلَ لَهُمُ ٱتَّقُوا۟ مَا بَيْنَ أَيْدِيكُمْ وَمَا خَلْفَكُمْ لَعَلَّكُمْ تُرْحَمُونَ ٤٥

Ve izâ kîle lehumuttakû mâ beyne eydîkum vemâ halfekum le'allekum turhamûn

45. Hal böyle iken onlara önünüzdekini ve arkanızdakini gözetip korunun ki rahmete şayan olasınız denildiği zaman

وَمَا تَأْتِيهِم مِّنْ ءَايَةٍ مِّنْ ءَايَـٰتِ رَبِّهِمْ إِلَّا كَانُوا۟ عَنْهَا مُعْرِضِينَ ٤٦

Vemâ te'tîhim min âyetim min âyâti rabbihim illâ kânû anhâ mu'ridîn

46. Kendilerine rablarının âyetlerinden her hangi bir âyyet de gelse mutlaka ondan yüz çevire geldiler

وَإِذَا قِيلَ لَهُمْ أَنفِقُوا۟ مِمَّا رَزَقَكُمُ ٱللَّهُ قَالَ ٱلَّذِينَ كَفَرُوا۟ لِلَّذِينَ ءَامَنُوٓا۟ أَنُطْعِمُ مَن لَّوْ يَشَآءُ ٱللَّهُ أَطْعَمَهُۥٓ إِنْ أَنتُمْ إِلَّا فِى ضَلَـٰلٍ مُّبِينٍ ٤٧

Ve izâ kîle lehum enfikû mimmâ razakakumullâhu kâlellezîne keferû lillezîne âmenû enut'imu mel lev yeşâ'ullâhu at'amehû in entum illâ fî dalâlim mubîn

47. Allahın size merzuk kıldığı şeylerden hayra sarfedin denildiği zaman da onlara o küfredenler iyman edenler için şöyle dediler, biz hiç yedirirmiyiz o kişiye ki Allah dilese ona yiyeceğini verirdi, siz ap açık bir dalâl içinde değil de nesiniz!

وَيَقُولُونَ مَتَىٰ هَـٰذَا ٱلْوَعْدُ إِن كُنتُمْ صَـٰدِقِينَ ٤٨

Veyakûlûne metâ hâzel va'du in kuntum sâdikîn

48. Ve ne zaman bu va'd, doğru iseniz? diyorlar

مَا يَنظُرُونَ إِلَّا صَيْحَةً وَٰحِدَةً تَأْخُذُهُمْ وَهُمْ يَخِصِّمُونَ ٤٩

Mâ yenzurûne illâ sayhatev vâhideten te'huzuhum vehum yahıssımûn

49. Başka değil, tek bir sayhaya bakıyorlar, bir sayha ki onlar çekişip dururlarken kendilerini yakalayıverir

فَلَا يَسْتَطِيعُونَ تَوْصِيَةً وَلَآ إِلَىٰٓ أَهْلِهِمْ يَرْجِعُونَ ٥٠

Felâ yestatî'ûne tevsıyetev velâ ilâ ehlihim yerci'ûn

50. O zaman bir tavsıyeye bile kadir olamazlar, ailelerine de dönecek değillerdir

وَنُفِخَ فِى ٱلصُّورِ فَإِذَا هُم مِّنَ ٱلْأَجْدَاثِ إِلَىٰ رَبِّهِمْ يَنسِلُونَ ٥١

Venufiha fis sûri fe izâ hum minel ecdâsi ilâ rabbihim yensilûn

51. Bir de sur üfürülmüştür ne baksınlar kabirlerinden rablarına doğru akın ediyorlardır

قَالُوا۟ يَـٰوَيْلَنَا مَنۢ بَعَثَنَا مِن مَّرْقَدِنَا ۜ ۗ هَـٰذَا مَا وَعَدَ ٱلرَّحْمَـٰنُ وَصَدَقَ ٱلْمُرْسَلُونَ ٥٢

Kâlû yâveylenâ mem be'asenâ mim markadinâ hâzâ mâ ve ader rahmânu vesadakal murselûn

52. Eyvah, başımıza gelenlere derler: kim kaldırdı bizi uyuduğumuz yerden? Bu işte, o Rahmanın va'd buyurduğu, doğru imiş o gönderilen Resuller

إِن كَانَتْ إِلَّا صَيْحَةً وَٰحِدَةً فَإِذَا هُمْ جَمِيعٌ لَّدَيْنَا مُحْضَرُونَ ٥٣

İn kânet illâ sayhatev vâhideten fe izâ hum cemî'ul ledeynâ muhdarûn

53. Başka değil, sâde bir tek sayha olmuş, derhal hepsi toplanmış huzurumuza ihzar edilmişlerdir

فَٱلْيَوْمَ لَا تُظْلَمُ نَفْسٌ شَيْـًٔا وَلَا تُجْزَوْنَ إِلَّا مَا كُنتُمْ تَعْمَلُونَ ٥٤

Fel yevme lâ tuzlemu nefsun şey'ev velâ tuczevne illâ mâ kuntum ta'melûn

54. Artık bu gün hiç kimseye zerrece zulmedilmez, ancak yaptıklarınızın cezasını çekeceksiniz

إِنَّ أَصْحَـٰبَ ٱلْجَنَّةِ ٱلْيَوْمَ فِى شُغُلٍ فَـٰكِهُونَ ٥٥

İnne ashâbel cennetil yevme fî şuğulin fâkihûn

55. Cidden eshabı Cennet bu gün bir şuğl içinde zevk etmektedirler

هُمْ وَأَزْوَٰجُهُمْ فِى ظِلَـٰلٍ عَلَى ٱلْأَرَآئِكِ مُتَّكِـُٔونَ ٥٦

Hum ve ezvâcuhum fî zılâlin alel erâ'iki mutteki'ûn

56. Kendileri ve zevceleri erîkeler üzerine kurulmuşlardır

لَهُمْ فِيهَا فَـٰكِهَةٌ وَلَهُم مَّا يَدَّعُونَ ٥٧

Lehum fîhâ fâkihetuv velehum mâ yedde'ûn

57. Onlara orada bir meyve var: hem onlara orada ne iddia ederlerse var

سَلَـٰمٌ قَوْلًا مِّن رَّبٍّ رَّحِيمٍ ٥٨

Selâmun kavlem mir rabbir rahîm

58. Bir selâm, rahîm bir rabdan kelâm

وَٱمْتَـٰزُوا۟ ٱلْيَوْمَ أَيُّهَا ٱلْمُجْرِمُونَ ٥٩

Vemtâzul yevme eyyuhel mucrimûn

59. Ve haydin ayrılın bu gün ey mücrimler!

۞ أَلَمْ أَعْهَدْ إِلَيْكُمْ يَـٰبَنِىٓ ءَادَمَ أَن لَّا تَعْبُدُوا۟ ٱلشَّيْطَـٰنَ ۖ إِنَّهُۥ لَكُمْ عَدُوٌّ مُّبِينٌ ٦٠

Elem a'hed ileykum yâbenî âdeme el lâ ta'buduş şeytâne innehû lekum aduvvum mubîn

60. And vermedim mi size? «Ey adem oğulları! Şeytana kulluk etmeyin, o size açık bir düşmandır» diye

وَأَنِ ٱعْبُدُونِى ۚ هَـٰذَا صِرَٰطٌ مُّسْتَقِيمٌ ٦١

Ve eni'budûnî hâzâ sırâtum mustakîm

61. «Ve bana kulluk edin doğru yol budur» diye

وَلَقَدْ أَضَلَّ مِنكُمْ جِبِلًّا كَثِيرًا ۖ أَفَلَمْ تَكُونُوا۟ تَعْقِلُونَ ٦٢

Velakad adalle minkum cibillen kesîran efelem tekûnû ta'kılûn

62. Böyle iken celâlıma karşı o içinizden bir çok cibilletleri yoldan çıkardı, ya o vakıt sizin akıllarınız yokmıy dı?

هَـٰذِهِۦ جَهَنَّمُ ٱلَّتِى كُنتُمْ تُوعَدُونَ ٦٣

Hâzihî cehennemulletî kuntum tû'adûn

63. Bu işte o Cehennem ki va'dolunur dururdunuz

ٱصْلَوْهَا ٱلْيَوْمَ بِمَا كُنتُمْ تَكْفُرُونَ ٦٤

İslevhel yevme bimâ kuntum tekfurûn

64. Bu gün yaslanın ona bakalım küfrettiğiniz için

ٱلْيَوْمَ نَخْتِمُ عَلَىٰٓ أَفْوَٰهِهِمْ وَتُكَلِّمُنَآ أَيْدِيهِمْ وَتَشْهَدُ أَرْجُلُهُم بِمَا كَانُوا۟ يَكْسِبُونَ ٦٥

El yevme nahtimu alâ efvâhihim vetukellimunâ eydîhim veteşhedu erculuhum bimâ kânû yeksibûn

65. Bu gün ağızlarını mühürleriz de bize elleri söyler ve ayakları şehadet eyler: neler kesbediyorlardı

وَلَوْ نَشَآءُ لَطَمَسْنَا عَلَىٰٓ أَعْيُنِهِمْ فَٱسْتَبَقُوا۟ ٱلصِّرَٰطَ فَأَنَّىٰ يُبْصِرُونَ ٦٦

Velev neşâ'u letamesnâ alâ a'yunihim festebakus sırâta fe ennâ yubsırûn

66. Hem dilersek gözlerini üzerinden silme kör ediverdik de yola dökülürlerdi, fakat nereden görecekler?

وَلَوْ نَشَآءُ لَمَسَخْنَـٰهُمْ عَلَىٰ مَكَانَتِهِمْ فَمَا ٱسْتَطَـٰعُوا۟ مُضِيًّا وَلَا يَرْجِعُونَ ٦٧

Velev neşâ'u lemesahnâhum alâ mekânetihim femestatâ'û mudıyyev velâ yerci'ûn

67. Daha dilesek kendilerini oldukları yerde meshediverdik de ne ileri gidebilirlerdi ne dönebilirlerdi

وَمَن نُّعَمِّرْهُ نُنَكِّسْهُ فِى ٱلْخَلْقِ ۖ أَفَلَا يَعْقِلُونَ ٦٨

Vemen nu'ammirhu nunekkishu fil halkı efelâ ya'kılûn

68. Bununla beraber her kimin ömrünü uzatıyorsak hılkatte onu tersine çeviriyoruz, hâlâ da akıllanmıyacaklar mı?

وَمَا عَلَّمْنَـٰهُ ٱلشِّعْرَ وَمَا يَنۢبَغِى لَهُۥٓ ۚ إِنْ هُوَ إِلَّا ذِكْرٌ وَقُرْءَانٌ مُّبِينٌ ٦٩

Vemâ allemnâhuş şi'ra vemâ yembağî lehû in huve illâ zikruv vekur'ânum mubîn

69. Biz ona şiir öğretmedik, ona yaraşmaz da, o sâde bir zikir ve parlak bir Kur'andır

لِّيُنذِرَ مَن كَانَ حَيًّا وَيَحِقَّ ٱلْقَوْلُ عَلَى ٱلْكَـٰفِرِينَ ٧٠

Liyunzira men kâne hayyev veyehikkal kavlu alel kâfirîn

70. Hayatı olanı uyandırmak, nankörlere de o söz hakk olmak için

أَوَلَمْ يَرَوْا۟ أَنَّا خَلَقْنَا لَهُم مِّمَّا عَمِلَتْ أَيْدِينَآ أَنْعَـٰمًا فَهُمْ لَهَا مَـٰلِكُونَ ٧١

Evelem yerav ennâ halaknâ lehum mimmâ amilet eydînâ en'âmen fehum lehâ mâlikûn

71. Şunu da görmediler mi? Biz onlar için ellerimizin yaptıklarından bir takım (en'am) yumuşak hayvanlar yaratmışız da onlara malik bulunuyorlar

وَذَلَّلْنَـٰهَا لَهُمْ فَمِنْهَا رَكُوبُهُمْ وَمِنْهَا يَأْكُلُونَ ٧٢

Vezellelnâhâ lehum feminhâ rakûbuhum veminhâ ye'kulûn

72. Ve onları kendilerine zebun etmişiz de hem onlardan binidleri var, hem de onlardan yiyorlar

وَلَهُمْ فِيهَا مَنَـٰفِعُ وَمَشَارِبُ ۖ أَفَلَا يَشْكُرُونَ ٧٣

Velehum fîhâ menâfi'u vemeşâribu efelâ yeşkurûn

73. Onlardan daha bir çok menfeatleri ve türlü içecekleri de var, hâlâ şükretmiyecekler mi?

وَٱتَّخَذُوا۟ مِن دُونِ ٱللَّهِ ءَالِهَةً لَّعَلَّهُمْ يُنصَرُونَ ٧٤

Vettahazû min dûnillâhi âlihetel le'allehum yunsarûn

74. Tuttular da Allahdan başka bir takım ilâhlar edindiler gûya yardım olunacaklar

لَا يَسْتَطِيعُونَ نَصْرَهُمْ وَهُمْ لَهُمْ جُندٌ مُّحْضَرُونَ ٧٥

Lâ yestatî'ûne nasrahum vehum lehum cundum muhdarûn

75. Onların onlara yardıma gücleri yetmez, onlar ise onlar için hazırlanan askerler

فَلَا يَحْزُنكَ قَوْلُهُمْ ۘ إِنَّا نَعْلَمُ مَا يُسِرُّونَ وَمَا يُعْلِنُونَ ٧٦

Felâ yahzunke kavluhum innâ na'lemu mâ yusirrûne vemâ yu'linûn

76. O halde onların lâkırdıları seni mahzûn etmesin, biz onların içlerini de biliriz dışlarını da

أَوَلَمْ يَرَ ٱلْإِنسَـٰنُ أَنَّا خَلَقْنَـٰهُ مِن نُّطْفَةٍ فَإِذَا هُوَ خَصِيمٌ مُّبِينٌ ٧٧

Evelem yeral insânu ennâ halaknâhu min nutfetin fe izâ huve hasîmum mubîn

77. Görmedi mi o insan? biz onu bir nutfeden yarattık da şimdi o çeneli bir çekişgen kesildi

وَضَرَبَ لَنَا مَثَلًا وَنَسِىَ خَلْقَهُۥ ۖ قَالَ مَن يُحْىِ ٱلْعِظَـٰمَ وَهِىَ رَمِيمٌ ٧٨

Vedarabe lenâ meselev venesiye halkahû kâle mey yuhyil izâme vehiye ramîm

78. Yaratılışını unutarak bize bir de mesel fırlattı: kim diriltir o kemikleri onlar çürümüşken? dedi

قُلْ يُحْيِيهَا ٱلَّذِىٓ أَنشَأَهَآ أَوَّلَ مَرَّةٍ ۖ وَهُوَ بِكُلِّ خَلْقٍ عَلِيمٌ ٧٩

Kul yuhyîhellezî enşe'ehâ evvele merrativ vehuve bikulli halkın alîm

79. De ki onları ilk defa inşa eden diriltir ve o her halkı bilir

ٱلَّذِى جَعَلَ لَكُم مِّنَ ٱلشَّجَرِ ٱلْأَخْضَرِ نَارًا فَإِذَآ أَنتُم مِّنْهُ تُوقِدُونَ ٨٠

Ellezî ce'ale lekum mineş şeceril ahdari nâran fe izâ entum minhu tûkıdûn

80. O ki size yeşil ağaçtan bir ateş yaptı da şimdi siz ondan tutuşturup duruyorsunuz

أَوَلَيْسَ ٱلَّذِى خَلَقَ ٱلسَّمَـٰوَٰتِ وَٱلْأَرْضَ بِقَـٰدِرٍ عَلَىٰٓ أَن يَخْلُقَ مِثْلَهُم ۚ بَلَىٰ وَهُوَ ٱلْخَلَّـٰقُ ٱلْعَلِيمُ ٨١

Eveleysellezî halakas semâvâti vel arda bikâdirin alâ ey yahluka mislehum belâ vehuvel hallâkul alîm

81. Ya Gökleri ve Yeri yaratan onlar gibisini yaratmağa kadir değil midir? Elbette kadir, hallâk o, alîm o

إِنَّمَآ أَمْرُهُۥٓ إِذَآ أَرَادَ شَيْـًٔا أَن يَقُولَ لَهُۥ كُن فَيَكُونُ ٨٢

İnnemâ emruhû izâ erâde şey'en ey yakûle lehû kun feyekûn

82. Onun emri bir şeyi murad edince ona sâde ol demektir, o oluverir

فَسُبْحَـٰنَ ٱلَّذِى بِيَدِهِۦ مَلَكُوتُ كُلِّ شَىْءٍ وَإِلَيْهِ تُرْجَعُونَ ٨٣

Fesubhânellezî biyedihî melekûtu kulli şey'iv ve ileyhi turce'ûn

83. Artık tesbiyh edilmez mi öyle her şeyin melekûtu yedinde bulunan sübhane! hep de dördürülüp ona götürüleceksiniz