Meryem Sûresi مريم

كٓهيعٓصٓ ١

Kâf Hâ Yâ 'Ayn Sâd

1. Kaf, Ha,Ya, Ayn, Sad.

ذِكْرُ رَحْمَتِ رَبِّكَ عَبْدَهُۥ زَكَرِيَّآ ٢

Zikru rahmeti rabbike abdehû zekeriyyâ

2. Rabbının rahmetini bir anış Zekerriya kuluna

إِذْ نَادَىٰ رَبَّهُۥ نِدَآءً خَفِيًّا ٣

İz nâdâ rabbehû nidâ'en hafiyyâ

3. O vakıt ki rabbına nida etmişti, gizli bir nida

قَالَ رَبِّ إِنِّى وَهَنَ ٱلْعَظْمُ مِنِّى وَٱشْتَعَلَ ٱلرَّأْسُ شَيْبًا وَلَمْ أَكُنۢ بِدُعَآئِكَ رَبِّ شَقِيًّا ٤

Kâle rabbi innî vehenel azmu minnî veşte'aler ra'su şeybev velem ekum bidu'â'ike rabbi şakıyyâ

4. Demişti: yarab işte ben artık kemik gevşedi benden, ve baş bembeyaz alev aldı, sana duâ ile ise rabbım hiç bir zaman bedbaht olmadım

وَإِنِّى خِفْتُ ٱلْمَوَٰلِىَ مِن وَرَآءِى وَكَانَتِ ٱمْرَأَتِى عَاقِرًا فَهَبْ لِى مِن لَّدُنكَ وَلِيًّا ٥

Ve innî hıftul mevâliye miv verâ'î vekânetimra'etî âkıran feheb lî mil ledunke veliyyâ

5. Bu halimle ben arkamdan yerime kalacak taallûkattan endişedeyim, hatunum da akîm bulundu, onun için bana bir veliy ihsan eyle

يَرِثُنِى وَيَرِثُ مِنْ ءَالِ يَعْقُوبَ ۖ وَٱجْعَلْهُ رَبِّ رَضِيًّا ٦

Yerisunî veyerisu min âli ya'kûbe vec'alhu rabbi radıyyâ

6. Ki hem benim mirasımı, hem Ya'kub hanedanının mirasını ala, hem de onu rızaya mazhar kıl rabbım!

يَـٰزَكَرِيَّآ إِنَّا نُبَشِّرُكَ بِغُلَـٰمٍ ٱسْمُهُۥ يَحْيَىٰ لَمْ نَجْعَل لَّهُۥ مِن قَبْلُ سَمِيًّا ٧

Yâzekeriyyâ innâ nubeşşiruke biğulâminismuhû yahyâ lem nec'al lehû min kablu semiyyâ

7. Ey Zekeriyya! Haberin olsun biz sana bir oğul tebşir ediyoruz, adı Yahya, bundan evvel hiç bir adaş yapmadık ona

قَالَ رَبِّ أَنَّىٰ يَكُونُ لِى غُلَـٰمٌ وَكَانَتِ ٱمْرَأَتِى عَاقِرًا وَقَدْ بَلَغْتُ مِنَ ٱلْكِبَرِ عِتِيًّا ٨

Kâle rabbi ennâ yekûnu lî ğulâmuv vekânetimra'etî âkırav vekad belağtu minel kiberi itiyyâ

8. Dedi: Yarab! benim için bir oğul nereden olacak: hatunum akîm bulunuyor ben de ihtiyarlıktan kağşamak derecesine geldim

قَالَ كَذَٰلِكَ قَالَ رَبُّكَ هُوَ عَلَىَّ هَيِّنٌ وَقَدْ خَلَقْتُكَ مِن قَبْلُ وَلَمْ تَكُ شَيْـًٔا ٩

Kâle kezâlike kâle rabbuke huve aleyye heyyinuv vekad halaktuke min kablu velem teku şey'â

9. Buyurdu: öyle, fakat rabbın buyurdu ki: o bana kolaydır, bundan evvel seni yarattım! Halbuki hiç bir şey değildin

قَالَ رَبِّ ٱجْعَل لِّىٓ ءَايَةً ۚ قَالَ ءَايَتُكَ أَلَّا تُكَلِّمَ ٱلنَّاسَ ثَلَـٰثَ لَيَالٍ سَوِيًّا ١٠

Kâle rabbic'al lî âyeten kâle âyetuke ellâ tukellimen nâse selâse leyâlin seviyyâ

10. Dedi: yarab! Bana bir alâmet yap, buyurdu ki: alâmetin, sap sağlam olduğun halde üç gece nasa söz söyleyememendir

فَخَرَجَ عَلَىٰ قَوْمِهِۦ مِنَ ٱلْمِحْرَابِ فَأَوْحَىٰٓ إِلَيْهِمْ أَن سَبِّحُوا۟ بُكْرَةً وَعَشِيًّا ١١

Feharace alâ kavmihî minel mihrâbi fe evhâ ileyhim en sebbihû bukratev ve aşiyyâ

11. Derken mihrabdan kavmine karşı çıktı da «Sabah ve akşam tesbih edin» diye onlara işaret verdi

يَـٰيَحْيَىٰ خُذِ ٱلْكِتَـٰبَ بِقُوَّةٍ ۖ وَءَاتَيْنَـٰهُ ٱلْحُكْمَ صَبِيًّا ١٢

Yâyahyâ huzil kitâbe bikuvvetiv ve âteynâhul hukme sabiyyâ

12. Ey Yahya! kitabı kuvvetle tut (dedik) ve daha sabiy iken ona hikmet verdik

وَحَنَانًا مِّن لَّدُنَّا وَزَكَوٰةً ۖ وَكَانَ تَقِيًّا ١٣

Vehanânem mil ledunnâ vezekâtev vekâne takıyyâ

13. Hem de ledünnümüzden bir rikkat ve bir pâklik, ki çok takvaşiar idi

وَبَرًّۢا بِوَٰلِدَيْهِ وَلَمْ يَكُن جَبَّارًا عَصِيًّا ١٤

Veberram bivâlideyhi velem yekun cebbâran asıyyâ

14. Ve valideynine ihsankâr idi, cebbar, isyarkâr değil idi

وَسَلَـٰمٌ عَلَيْهِ يَوْمَ وُلِدَ وَيَوْمَ يَمُوتُ وَيَوْمَ يُبْعَثُ حَيًّا ١٥

Veselâmun aleyhi yevme vulide veyevme yemûtu veyevme yub'asu hayyâ

15. Selâm ona hem doğduğu gün, hem öleceği gün hem de diri olarak ba'solunacağı gün

وَٱذْكُرْ فِى ٱلْكِتَـٰبِ مَرْيَمَ إِذِ ٱنتَبَذَتْ مِنْ أَهْلِهَا مَكَانًا شَرْقِيًّا ١٦

Vezkur fil kitâbi meryeme izintebezet min ehlihâ mekânen şarkıyyâ

16. Kitabda Meryemi de an, o vakıt ki ailesinden çekildi de şark tarafından bir mekâna

فَٱتَّخَذَتْ مِن دُونِهِمْ حِجَابًا فَأَرْسَلْنَآ إِلَيْهَا رُوحَنَا فَتَمَثَّلَ لَهَا بَشَرًا سَوِيًّا ١٧

Fettahazet min dûnihim hicâben fe erselnâ ileyhâ rûhanâ fetemessele lehâ beşeran seviyyâ

17. Onlardan öte bir perde çekti derken kendisine ruhumuzu gönderdik de düzgün bir beşer halinde ona temessül ediverdi

قَالَتْ إِنِّىٓ أَعُوذُ بِٱلرَّحْمَـٰنِ مِنكَ إِن كُنتَ تَقِيًّا ١٨

Kâlet innî e'ûzu bir rahmâni minke in kunte takıyyâ

18. (Meryem) ona ben, dedi: her halde senden rahmana sığınırım, sakınırsın eğer bir teki isen

قَالَ إِنَّمَآ أَنَا۠ رَسُولُ رَبِّكِ لِأَهَبَ لَكِ غُلَـٰمًا زَكِيًّا ١٩

Kâle innemâ ene rasûlu rabbiki li ehebe leki ğulâmen zekiyyâ

19. (Ruh) dedi: haberin olsun ben sana gayet temiz bir oğlan vermek için sırf rabbının resulüyüm.

قَالَتْ أَنَّىٰ يَكُونُ لِى غُلَـٰمٌ وَلَمْ يَمْسَسْنِى بَشَرٌ وَلَمْ أَكُ بَغِيًّا ٢٠

Kâlet ennâ yekûnu lî ğulâmuv velem yemsesnî beşeruv velem eku beğıyyâ

20. Dedi: benim için bir oğlan nasıl olur? bana bir beşer dokunmadı, ben bir kahbe de değilim.

قَالَ كَذَٰلِكِ قَالَ رَبُّكِ هُوَ عَلَىَّ هَيِّنٌ ۖ وَلِنَجْعَلَهُۥٓ ءَايَةً لِّلنَّاسِ وَرَحْمَةً مِّنَّا ۚ وَكَانَ أَمْرًا مَّقْضِيًّا ٢١

Kâle kezâliki kâle rabbuki huve aleyye heyyinuv velinec'alehû âyetel linnâsi verahmetem minnâ vekâne emram makdıyyâ

21. Dedi öyle, fakat rabbın buyurdu ki o bana göre kolay hem onu nasa kudretimizin bir bürhanı ve tarafımızdan bir rahmet kılacağımız için, hem de o, bir kaza edilmiş emir bulunuyor

۞ فَحَمَلَتْهُ فَٱنتَبَذَتْ بِهِۦ مَكَانًا قَصِيًّا ٢٢

Fehamelethu fentebezet bihî mekânen kasıyyâ

22. Bu suretle ona hamil oldu, ve bu hamlile uzak bir yere çekildi

فَأَجَآءَهَا ٱلْمَخَاضُ إِلَىٰ جِذْعِ ٱلنَّخْلَةِ قَالَتْ يَـٰلَيْتَنِى مِتُّ قَبْلَ هَـٰذَا وَكُنتُ نَسْيًا مَّنسِيًّا ٢٣

Fe ecâ'ehel mahâdu ilâ ciz'in nahleti kâlet yâleytenî mittu kable hâzâ vekuntu nesyem mensiyyâ

23. Derken ağrı onu bir hurma dalına götürdü, ay dedi: nolaydım bundan evvel öleydim ve unutulmuş gitmiş olaydım

فَنَادَىٰهَا مِن تَحْتِهَآ أَلَّا تَحْزَنِى قَدْ جَعَلَ رَبُّكِ تَحْتَكِ سَرِيًّا ٢٤

Fenâdâhâ min tahtihâ ellâ tahzenî kad ce'ale rabbuki tahteki seriyyâ

24. Derken ona altından nida etti: sakın mahzun olma, rabbın senin altında bir su arkı vücûde getirdi

وَهُزِّىٓ إِلَيْكِ بِجِذْعِ ٱلنَّخْلَةِ تُسَـٰقِطْ عَلَيْكِ رُطَبًا جَنِيًّا ٢٥

Vehuzzî ileyki biciz'in nahleti tusâkıt aleyki rutaben ceniyyâ

25. Hurmanın da dalını kendine doğru silkele, üzerine derilmiş tâze hurmalar dökülsün

فَكُلِى وَٱشْرَبِى وَقَرِّى عَيْنًا ۖ فَإِمَّا تَرَيِنَّ مِنَ ٱلْبَشَرِ أَحَدًا فَقُولِىٓ إِنِّى نَذَرْتُ لِلرَّحْمَـٰنِ صَوْمًا فَلَنْ أُكَلِّمَ ٱلْيَوْمَ إِنسِيًّا ٢٦

Fekulî veşrabî vekarrî aynen fe immâ terayinne minel beşeri ehaden fekûlî innî nezertu lirrahmâni savmen felen ukellimel yevme insiyyâ

26. Artık ye, iç, gözün aydın olsun, bunun üzerine şayed beşerden birini görürsen ben, de: rahmana oruç adadım, onun için bu gün hiç bir inse söz söylemiyeceğim

فَأَتَتْ بِهِۦ قَوْمَهَا تَحْمِلُهُۥ ۖ قَالُوا۟ يَـٰمَرْيَمُ لَقَدْ جِئْتِ شَيْـًٔا فَرِيًّا ٢٧

Fe etet bihî kavmehâ tahmiluhû kâlû yâmeryemu lekad ci'ti şey'en feriyyâ

27. Derken onu yüklenerek kavmine getirdi, hey Meryem! Dediler: alimallah yumurcak bir şey getirdin

يَـٰٓأُخْتَ هَـٰرُونَ مَا كَانَ أَبُوكِ ٱمْرَأَ سَوْءٍ وَمَا كَانَتْ أُمُّكِ بَغِيًّا ٢٨

Yâ uhte hârûne mâ kâne ebûkimra'e sev'iv vemâ kânet ummuki beğıyyâ

28. Ey Harûnun hemşiresi, baban bir kötülük adamı değil idi, anan da bir kahbe değil idi

فَأَشَارَتْ إِلَيْهِ ۖ قَالُوا۟ كَيْفَ نُكَلِّمُ مَن كَانَ فِى ٱلْمَهْدِ صَبِيًّا ٢٩

Fe eşârat ileyhi kâlû keyfe nukellimu men kâne fil mehdi sabiyyâ

29. Bunun üzerine ona işaret etti, beşikteki bir sabî ile nasıl konuşuruz dediler

قَالَ إِنِّى عَبْدُ ٱللَّهِ ءَاتَىٰنِىَ ٱلْكِتَـٰبَ وَجَعَلَنِى نَبِيًّا ٣٠

Kâle innî abdullâhi âtâniyel kitâbe vece'alenî nebiyyâ

30. O dedi ki: haberiniz olsun ben Allahın kuluyum, o bana kitab verdi ve beni bir Peygamber yaptı

وَجَعَلَنِى مُبَارَكًا أَيْنَ مَا كُنتُ وَأَوْصَـٰنِى بِٱلصَّلَوٰةِ وَٱلزَّكَوٰةِ مَا دُمْتُ حَيًّا ٣١

Vece'alenî mubâraken eyne mâ kuntu ve evsânî bis salâti vez zekâti mâ dumtu hayyâ

31. Ve beni her nerede olsam mübarek kıldı ve berhayat olduğum müddetçe bana namaz ve zekât tavsıye buyurdu

وَبَرًّۢا بِوَٰلِدَتِى وَلَمْ يَجْعَلْنِى جَبَّارًا شَقِيًّا ٣٢

Veberram bivâlidetî velem yec'alnî cebbâran şakıyyâ

32. Ve beni valdeme hürmetkâr kıldı, bir cebbar şekıy kılmadı

وَٱلسَّلَـٰمُ عَلَىَّ يَوْمَ وُلِدتُّ وَيَوْمَ أَمُوتُ وَيَوْمَ أُبْعَثُ حَيًّا ٣٣

Ves selâmu aleyye yevme vulittu veyevme emûtu veyevme ub'asu hayyâ

33. Ve selâm bana hem doğduğum gün hem öleceğim gün, hem diri olarak ba'olunacağım gün

ذَٰلِكَ عِيسَى ٱبْنُ مَرْيَمَ ۚ قَوْلَ ٱلْحَقِّ ٱلَّذِى فِيهِ يَمْتَرُونَ ٣٤

Zâlike îsebnu meryeme kavlel hakkıllezî fîhi yemterûn

34. İşte hakkında niza edip durdukları İsâ ibin Meryem hak sözü olarak budur

مَا كَانَ لِلَّهِ أَن يَتَّخِذَ مِن وَلَدٍ ۖ سُبْحَـٰنَهُۥٓ ۚ إِذَا قَضَىٰٓ أَمْرًا فَإِنَّمَا يَقُولُ لَهُۥ كُن فَيَكُونُ ٣٥

Mâ kâne lillâhi ey yettahıze miv veledin subhânehû izâ kadâ emran fe innemâ yakûlu lehû kun feyekûn

35. Allahın veled ittihaz etmesi hiç bir zaman olur şey değildir, tenzih o sübhana, o bir emri murad edince sade ona ol der! oluverir

وَإِنَّ ٱللَّهَ رَبِّى وَرَبُّكُمْ فَٱعْبُدُوهُ ۚ هَـٰذَا صِرَٰطٌ مُّسْتَقِيمٌ ٣٦

Ve innallâhe rabbî verabbukum fe'budûhu hâzâ sırâtum mustakîm

36. Hem o haberiniz olsun dedi: Allah benim de rabbım sizin de rabbınızdır, onun için hep ona ibadet ediniz iste yegâne doğru yol budur

فَٱخْتَلَفَ ٱلْأَحْزَابُ مِنۢ بَيْنِهِمْ ۖ فَوَيْلٌ لِّلَّذِينَ كَفَرُوا۟ مِن مَّشْهَدِ يَوْمٍ عَظِيمٍ ٣٧

Fehtelefel ahzâbu mim beynihim feveylul lillezîne keferû mim meşhedi yevmin azîm

37. Sonra hizibler kendi aralarında ıhtilâfa düştüler, artık büyük bir günün görülecek hâilesinden veyl o küfredenlere

أَسْمِعْ بِهِمْ وَأَبْصِرْ يَوْمَ يَأْتُونَنَا ۖ لَـٰكِنِ ٱلظَّـٰلِمُونَ ٱلْيَوْمَ فِى ضَلَـٰلٍ مُّبِينٍ ٣٨

Esmi' bihim ve ebsır yevme ye'tûnenâ lâkiniz zâlimûnel yevme fî dalâlim mubîn

38. Neler işidecek neler görecekler onlar bize gelecekleri gün, lâkin o zalimler bugün açık dalâl içindeler

وَأَنذِرْهُمْ يَوْمَ ٱلْحَسْرَةِ إِذْ قُضِىَ ٱلْأَمْرُ وَهُمْ فِى غَفْلَةٍ وَهُمْ لَا يُؤْمِنُونَ ٣٩

Ve enzirhum yevmel hasrati iz kudıyel emru vehum fî ğafletiv vehum lâ yu'minûn

39. Onlar gaflet içinde iken, onlar iyman etmezlerken, o hasret gününün, o iş bitirildiği saatin dehşetini kendilerine haber ver,

إِنَّا نَحْنُ نَرِثُ ٱلْأَرْضَ وَمَنْ عَلَيْهَا وَإِلَيْنَا يُرْجَعُونَ ٤٠

İnnâ nahnu nerisul arda vemen aleyhâ ve ileynâ yurce'ûn

40. her halde Arza ve bütün üzerindekilere biz varis olacağız biz, ve hep onlar bize irca, olunacaklar

وَٱذْكُرْ فِى ٱلْكِتَـٰبِ إِبْرَٰهِيمَ ۚ إِنَّهُۥ كَانَ صِدِّيقًا نَّبِيًّا ٤١

Vezkur fil kitâbi ibrâhîme innehû kâne sıddîkan nebiyyâ

41. Kitabda İbrahimi de an, çünki o bir sıddık, bir Peygamber idi

إِذْ قَالَ لِأَبِيهِ يَـٰٓأَبَتِ لِمَ تَعْبُدُ مَا لَا يَسْمَعُ وَلَا يُبْصِرُ وَلَا يُغْنِى عَنكَ شَيْـًٔا ٤٢

İz kâle li ebîhi yâ ebeti lime ta'budu mâ lâ yesme'u velâ yubsıru velâ yuğnî anke şey'â

42. Bir vakıt babasına demişti: â babacığım! o işitmez görmez ve sana hiç faidesi olmaz şeylere niçin taparsın

يَـٰٓأَبَتِ إِنِّى قَدْ جَآءَنِى مِنَ ٱلْعِلْمِ مَا لَمْ يَأْتِكَ فَٱتَّبِعْنِىٓ أَهْدِكَ صِرَٰطًا سَوِيًّا ٤٣

Yâ ebeti innî kad câ'enî minel ilmi mâ lem ye'tike fettebi'nî ehdike sırâtan seviyyâ

43. Â babacığım emin ol bana ilimden sana gelmiyen hakikat geldi, gel bana uy da seni bir düz yola çıkarayım

يَـٰٓأَبَتِ لَا تَعْبُدِ ٱلشَّيْطَـٰنَ ۖ إِنَّ ٱلشَّيْطَـٰنَ كَانَ لِلرَّحْمَـٰنِ عَصِيًّا ٤٤

Yâ ebeti lâ ta'budiş şeytâne inneş şeytâne kâne lirrahmâni asıyyâ

44. Babacığım Şeytana tapma, çünki Şeytan rehmana âsi oldu

يَـٰٓأَبَتِ إِنِّىٓ أَخَافُ أَن يَمَسَّكَ عَذَابٌ مِّنَ ٱلرَّحْمَـٰنِ فَتَكُونَ لِلشَّيْطَـٰنِ وَلِيًّا ٤٥

Yâ ebeti innî ahâfu ey yemesseke azâbum miner rahmâni fetekûne lişşeytâni veliyyâ

45. Babacığım ben cidden korkarım ki sana o rahmandan bir azâb dokunur da Şeytana yar olursun.

قَالَ أَرَاغِبٌ أَنتَ عَنْ ءَالِهَتِى يَـٰٓإِبْرَٰهِيمُ ۖ لَئِن لَّمْ تَنتَهِ لَأَرْجُمَنَّكَ ۖ وَٱهْجُرْنِى مَلِيًّا ٤٦

Kâle erâğıbun ente an âlihetî yâ ibrâhîmu le il lem tentehi le ercumenneke vehcurnî meliyyâ

46. Sen dedi: benim mabudlarımdan geçmekmi istiyorsun ya İbrahim? yemin ederim ki eğer vazgeçmezsen seni muhakkak recm ederim, hem beni uzun müddet bırak git

قَالَ سَلَـٰمٌ عَلَيْكَ ۖ سَأَسْتَغْفِرُ لَكَ رَبِّىٓ ۖ إِنَّهُۥ كَانَ بِى حَفِيًّا ٤٧

Kâle selâmun aleyke se'estağfiru leke rabbî innehû kâne bî hafiyyâ

47. Dedi: selâm sana, senin için rabbıma istiğfar edeceğim, çünkü o bana çok lütufkârdır

وَأَعْتَزِلُكُمْ وَمَا تَدْعُونَ مِن دُونِ ٱللَّهِ وَأَدْعُوا۟ رَبِّى عَسَىٰٓ أَلَّآ أَكُونَ بِدُعَآءِ رَبِّى شَقِيًّا ٤٨

Ve a'tezilukum vemâ ted'ûne min dûnillâhi ve ed'û rabbî asâ ellâ ekûne bidu'â'i rabbî şakıyyâ

48. Hem sizi Allahdan başka taptıklarınızla bırakıp çekilirim de rabbıma duâ ederim, umulur ki rabbıma duâ ile bedbaht olmam

فَلَمَّا ٱعْتَزَلَهُمْ وَمَا يَعْبُدُونَ مِن دُونِ ٱللَّهِ وَهَبْنَا لَهُۥٓ إِسْحَـٰقَ وَيَعْقُوبَ ۖ وَكُلًّا جَعَلْنَا نَبِيًّا ٤٩

Felemme'tezelehum vemâ ya'budûne min dûnillâhi vehebnâ lehû ishâka veya'kûbe vekullen ce'alnâ nebiyyâ

49. Vaktaki onları ve Allahtan başka taptıklarını bırakıp çekildi, bizde ona İshakı ve Ya'kubu bahşeyledik ve her birini birer Peygamber yaptık

وَوَهَبْنَا لَهُم مِّن رَّحْمَتِنَا وَجَعَلْنَا لَهُمْ لِسَانَ صِدْقٍ عَلِيًّا ٥٠

Vevehebnâ lehum mir rahmetinâ vece'alnâ lehum lisâne sıdkın aliyyâ

50. Ve bunlara rahmetimizden ihsanlar eyledik ve hepsine dillerdi yüksek bir yadı sıdk verdik

وَٱذْكُرْ فِى ٱلْكِتَـٰبِ مُوسَىٰٓ ۚ إِنَّهُۥ كَانَ مُخْلَصًا وَكَانَ رَسُولًا نَّبِيًّا ٥١

Vezkur fil kitâbi mûsâ innehû kâne muhlasav vekâne rasûlen nebiyyâ

51. Kitabda Musâyı da an, çünkü o bir muhlis idi ve bir Resul bir Peygamber idi

وَنَـٰدَيْنَـٰهُ مِن جَانِبِ ٱلطُّورِ ٱلْأَيْمَنِ وَقَرَّبْنَـٰهُ نَجِيًّا ٥٢

Venâdeynâhu min cânibit tûril eymeni vekarrabnâhu neciyyâ

52. Hem ona Tûrun canibi eymeninden nidâ ettik, hem de onu makamı münacatta mertebei kurbe erdirdik

وَوَهَبْنَا لَهُۥ مِن رَّحْمَتِنَآ أَخَاهُ هَـٰرُونَ نَبِيًّا ٥٣

Vevehebnâ lehû mir rahmetinâ ahâhu hârûne nebiyyâ

53. Ve rahmetimizden ona biraderi Harûnu da bir Peygamber olarak ihsan eyledik

وَٱذْكُرْ فِى ٱلْكِتَـٰبِ إِسْمَـٰعِيلَ ۚ إِنَّهُۥ كَانَ صَادِقَ ٱلْوَعْدِ وَكَانَ رَسُولًا نَّبِيًّا ٥٤

Vezkur fil kitâbi ismâ'île innehû kâne sâdikal va'di vekâne rasûlen nebiyyâ

54. Kitabda İsmaili de an, çünkü o cidden va'dinde sadık idi, ve bir Resul, bir Peygamber idi

وَكَانَ يَأْمُرُ أَهْلَهُۥ بِٱلصَّلَوٰةِ وَٱلزَّكَوٰةِ وَكَانَ عِندَ رَبِّهِۦ مَرْضِيًّا ٥٥

Vekâne ye'muru ehlehû bis salâti vez zekâti vekâne inde rabbihî mardıyyâ

55. Ve hanedanına namaz ve zekât ile emrederdi ve rabbının ındinde merdıyy idi

وَٱذْكُرْ فِى ٱلْكِتَـٰبِ إِدْرِيسَ ۚ إِنَّهُۥ كَانَ صِدِّيقًا نَّبِيًّا ٥٦

Vezkur fil kitâbi idrîse innehû kâne sıddîkan nebiyyâ

56. Kitabda İdrisi de an, çünkü o bir sıddık, bir Peygamber idi

وَرَفَعْنَـٰهُ مَكَانًا عَلِيًّا ٥٧

Verafa'nâhu mekânen aliyyâ

57. Ve biz onu yüksek bir mekâna ref'ettik

أُو۟لَـٰٓئِكَ ٱلَّذِينَ أَنْعَمَ ٱللَّهُ عَلَيْهِم مِّنَ ٱلنَّبِيِّـۧنَ مِن ذُرِّيَّةِ ءَادَمَ وَمِمَّنْ حَمَلْنَا مَعَ نُوحٍ وَمِن ذُرِّيَّةِ إِبْرَٰهِيمَ وَإِسْرَٰٓءِيلَ وَمِمَّنْ هَدَيْنَا وَٱجْتَبَيْنَآ ۚ إِذَا تُتْلَىٰ عَلَيْهِمْ ءَايَـٰتُ ٱلرَّحْمَـٰنِ خَرُّوا۟ سُجَّدًا وَبُكِيًّا ۩ ٥٨

Ulâ'ikellezîne en'amallâhu aleyhim minen nebiyyîne min zurriyyeti âdeme vemimmen hamelnâ me'a nûhiv vemin zurriyyeti ibrâhîme ve isrâ'île vemimmen hedeynâ vectebeynâ izâ tutlâ aleyhim âyâtur rahmâni harrû succedev vebukiyyâ

58. İşte bunlar Allahın kendilerine in'am eylediği Peygamberlerden, Âdem zürriyyetinden ve Nuh ile beraber taşıdıklarımızdan ve İbrahim ve İsrail zürriyyetinden ve hidayete erdirdiğimiz ve intihab eylediğimiz kimselerdendir. Kendilerine rahmanın âyetleri tilâvet olunduğu zaman ağlıyarak secdelere kapanırlardı

۞ فَخَلَفَ مِنۢ بَعْدِهِمْ خَلْفٌ أَضَاعُوا۟ ٱلصَّلَوٰةَ وَٱتَّبَعُوا۟ ٱلشَّهَوَٰتِ ۖ فَسَوْفَ يَلْقَوْنَ غَيًّا ٥٩

Fehalefe mim ba'dihim halfun adâ'us salâte vettebe'uş şehevâti fesevfe yelkavne ğayyâ

59. Sonra arkalarından bozuk bir güruh halef oldu, namazı zayi' ettiler ve şehvetleri ardına düştüler, bunlar da «Gayya» yı boylıyacaklar

إِلَّا مَن تَابَ وَءَامَنَ وَعَمِلَ صَـٰلِحًا فَأُو۟لَـٰٓئِكَ يَدْخُلُونَ ٱلْجَنَّةَ وَلَا يُظْلَمُونَ شَيْـًٔا ٦٠

İllâ men tâbe ve âmene ve amile sâlihan fe ulâ'ike yedhulûnel cennete velâ yuzlemûne şey'â

60. Ancak tevbe edip iymana gelen ve salih amel işliyenler müstesna, çünkü bunlar zerre kadar hakları yenmiyerek Cennete gireceklerdir

جَنَّـٰتِ عَدْنٍ ٱلَّتِى وَعَدَ ٱلرَّحْمَـٰنُ عِبَادَهُۥ بِٱلْغَيْبِ ۚ إِنَّهُۥ كَانَ وَعْدُهُۥ مَأْتِيًّا ٦١

Cennâti adninilletî ve ader rahmânu ibâdehû bil ğaybi innehû kâne va'duhû me'tiyyâ

61. Rahmanın kullarına va'd buyurduğu Adin Cennetlerine, şüphe yok ki onun va'di icra olunagelmiştir

لَّا يَسْمَعُونَ فِيهَا لَغْوًا إِلَّا سَلَـٰمًا ۖ وَلَهُمْ رِزْقُهُمْ فِيهَا بُكْرَةً وَعَشِيًّا ٦٢

Lâ yesme'ûne fîhâ lağven illâ selâmev velehum rizkuhum fîhâ bukratev ve aşiyyâ

62. Orada hiç boş söz işitmezler, ancak bir selâm, rızıkları da vardır orada sabah, akşam

تِلْكَ ٱلْجَنَّةُ ٱلَّتِى نُورِثُ مِنْ عِبَادِنَا مَن كَانَ تَقِيًّا ٦٣

Tilkel cennetulletî nûrisu min ibâdinâ men kâne takıyyâ

63. O o Cennettir ki kullarımızdan her kim korunur takıyy ise ona miras kılarız

وَمَا نَتَنَزَّلُ إِلَّا بِأَمْرِ رَبِّكَ ۖ لَهُۥ مَا بَيْنَ أَيْدِينَا وَمَا خَلْفَنَا وَمَا بَيْنَ ذَٰلِكَ ۚ وَمَا كَانَ رَبُّكَ نَسِيًّا ٦٤

Vemâ netenezzelu illâ bi emri rabbike lehû mâ beyne eydînâ vemâ halfenâ vemâ beyne zâlike vemâ kâne rabbuke nesiyyâ

64. Bir de rabbının emri olmayınca biz (rabbının Resulleri) inemeyiz, önümüzdeki ardımızdaki ve bunun arasındaki hep onundur ve rabbın seni unutmuş değildir

رَّبُّ ٱلسَّمَـٰوَٰتِ وَٱلْأَرْضِ وَمَا بَيْنَهُمَا فَٱعْبُدْهُ وَٱصْطَبِرْ لِعِبَـٰدَتِهِۦ ۚ هَلْ تَعْلَمُ لَهُۥ سَمِيًّا ٦٥

Rabbus semâvâti vel ardı vemâ beynehumâ fe'budhu vestabir li'ibâdetihî hel ta'lemu lehû semiyyâ

65. O bütün Semavât-ü Arzın ve aralarındakilerin rabbı, binaenaleyh ona ıbadet et ve ıbadetine sebatle sabreyle, hiç sen ona bir adaş bilir misin?

وَيَقُولُ ٱلْإِنسَـٰنُ أَءِذَا مَا مِتُّ لَسَوْفَ أُخْرَجُ حَيًّا ٦٦

Veyakûlul insânu e'izâ mâ mittu lesevfe uhracu hayyâ

66. Böyle iken insan diyor ki: her ne zaman ölürsem ileride mutlak bir zîhayat olarak çıkarılacak mıyım?

أَوَلَا يَذْكُرُ ٱلْإِنسَـٰنُ أَنَّا خَلَقْنَـٰهُ مِن قَبْلُ وَلَمْ يَكُ شَيْـًٔا ٦٧

Evelâ yezkurul insânu ennâ halaknâhu min kablu velem yeku şey'â

67. Ya o insan hiç bir şey değil iken bizim kendisini halketmiş olduğumuzu düşünmez mi?

فَوَرَبِّكَ لَنَحْشُرَنَّهُمْ وَٱلشَّيَـٰطِينَ ثُمَّ لَنُحْضِرَنَّهُمْ حَوْلَ جَهَنَّمَ جِثِيًّا ٦٨

Feverabbike lenahşurannehum veş şeyâtîne summe lenuhdırannehum havle cehenneme cisiyyâ

68. Evet rabbına kasem ederim ki biz onları ve o Şeytanları muhakkak ve muhakkak mahşere toplıyacağız, sonra onları muhakkak ve muhakkak dizleri üstü Cehennemin etrafına ihzar eyliyeceğiz

ثُمَّ لَنَنزِعَنَّ مِن كُلِّ شِيعَةٍ أَيُّهُمْ أَشَدُّ عَلَى ٱلرَّحْمَـٰنِ عِتِيًّا ٦٩

Summe lenenzi'anne min kulli şî'atin eyyuhum eşeddu aler rahmâni itiyyâ

69. Sonra her zümreden rahmana karşı en ziyade serkeşlik eden hangileri ise muhakkak ve muhakkak nez'edeceğiz

ثُمَّ لَنَحْنُ أَعْلَمُ بِٱلَّذِينَ هُمْ أَوْلَىٰ بِهَا صِلِيًّا ٧٠

Summe lenahnu a'lemu billezîne hum evlâ bihâ sıliyyâ

70. Sonra elbette biz o Cehenneme yaslanmıya evlâ olanların kimler olduğunu daha iyi biliriz:

وَإِن مِّنكُمْ إِلَّا وَارِدُهَا ۚ كَانَ عَلَىٰ رَبِّكَ حَتْمًا مَّقْضِيًّا ٧١

Ve im minkum illâ vâriduhâ kâne alâ rabbike hatmem makdıyyâ

71. Hem içinizden hiç biri yoktur ki mutlak ona varacak olmasın, ve bu rabbının uhdesine vacib kıldığı bir kazıyyei mahkeme olmuştur

ثُمَّ نُنَجِّى ٱلَّذِينَ ٱتَّقَوا۟ وَّنَذَرُ ٱلظَّـٰلِمِينَ فِيهَا جِثِيًّا ٧٢

Summe nuneccillezînettakav venezeruz zâlimîne fîhâ cisiyyâ

72. Sonra müttakı olanlara necat veririz de zalimleri dizleri üstü bırakırız

وَإِذَا تُتْلَىٰ عَلَيْهِمْ ءَايَـٰتُنَا بَيِّنَـٰتٍ قَالَ ٱلَّذِينَ كَفَرُوا۟ لِلَّذِينَ ءَامَنُوٓا۟ أَىُّ ٱلْفَرِيقَيْنِ خَيْرٌ مَّقَامًا وَأَحْسَنُ نَدِيًّا ٧٣

Ve izâ tutlâ aleyhim âyâtunâ beyyinâtin kâlellezîne keferû lillezîne âmenû eyyul ferîkayni hayrum makâmev ve ahsenu nediyyâ

73. Âyetlerimiz kendilerine açık açık tecvid üzere okunduğu vakıt da o küfredenler dediler ki iyman edenlere: «bu iki ferikin hangisi makamca daha iyi ve meclis-ü mahfilce daha güzel?»

وَكَمْ أَهْلَكْنَا قَبْلَهُم مِّن قَرْنٍ هُمْ أَحْسَنُ أَثَـٰثًا وَرِءْيًا ٧٤

Vekem ehleknâ kablehum min karnin hum ahsenu esâsev veri'yâ

74. Halbuki biz kendilerinden evvel meta' ve manzaraca daha güzel nice karınlar helâk etmişiz

قُلْ مَن كَانَ فِى ٱلضَّلَـٰلَةِ فَلْيَمْدُدْ لَهُ ٱلرَّحْمَـٰنُ مَدًّا ۚ حَتَّىٰٓ إِذَا رَأَوْا۟ مَا يُوعَدُونَ إِمَّا ٱلْعَذَابَ وَإِمَّا ٱلسَّاعَةَ فَسَيَعْلَمُونَ مَنْ هُوَ شَرٌّ مَّكَانًا وَأَضْعَفُ جُندًا ٧٥

Kul men kâne fid dalâleti felyemdud lehur rahmânu medden hattâ izâ ra'ev mâ yû'adûne immel azâbe ve immes sâ'ate feseya'lemûne men huve şerrum mekânev ve ad'afu cundâ

75. De ki: kim dalâlette ise rahman onun istediği kadar meddini uzatsın, nihayet va'dolunacak şeyi gördükleri vakıt: ya azâb veya saat, o zaman bilecekler ki kimmiş o mevkıı daha fena ve iradesi daha zaıyf?

وَيَزِيدُ ٱللَّهُ ٱلَّذِينَ ٱهْتَدَوْا۟ هُدًى ۗ وَٱلْبَـٰقِيَـٰتُ ٱلصَّـٰلِحَـٰتُ خَيْرٌ عِندَ رَبِّكَ ثَوَابًا وَخَيْرٌ مَّرَدًّا ٧٦

Veyezîdullâhullezînehtedev hudev vel bâkıyâtus sâlihâtu hayrun inde rabbike sevâbev vehayrum meraddâ

76. Hidâyeti kabul edenlere ise Allah daha ziyade hidayet verir ve bâkı kalacak olan salih ameller rabbının ındinde sevabca da daha hayırlı akıbetçe de daha hayırlıdır

أَفَرَءَيْتَ ٱلَّذِى كَفَرَ بِـَٔايَـٰتِنَا وَقَالَ لَأُوتَيَنَّ مَالًا وَوَلَدًا ٧٧

Efera'eytellezî kefera bi âyâtinâ vekâle le ûteyenne mâlev veveledâ

77. Şimdi şu küfredip de bana muhakkak mal ve veled verilecek diyen herifi gördün

أَطَّلَعَ ٱلْغَيْبَ أَمِ ٱتَّخَذَ عِندَ ٱلرَّحْمَـٰنِ عَهْدًا ٧٨

Attale'al ğaybe emittahaze inder rahmâni ahdâ

78. Gaybe muttali' mi olmuş? Yoksa rahmanın huzurunda bir ahid mi almış?

كَلَّا ۚ سَنَكْتُبُ مَا يَقُولُ وَنَمُدُّ لَهُۥ مِنَ ٱلْعَذَابِ مَدًّا ٧٩

Kellâ senektubu mâ yakûlu venemuddu lehû minel azâbi meddâ

79. Hayır biz onun dediğini yazacağız ve kendisine azâbdan bir med çekeceğiz

وَنَرِثُهُۥ مَا يَقُولُ وَيَأْتِينَا فَرْدًا ٨٠

Venerisuhû mâ yakûlu veye'tînâ ferdâ

80. Ve o söylediği şeyleri hep elinden alacağız da o bize tek başına gelecek

وَٱتَّخَذُوا۟ مِن دُونِ ٱللَّهِ ءَالِهَةً لِّيَكُونُوا۟ لَهُمْ عِزًّا ٨١

Vettahazû min dûnillâhi âlihetel liyekûnû lehum izzâ

81. Tuttular Allahtan başka ma'budlar edindiler ki kendilerine ızzet ve kuvvet olsunlar diye

كَلَّا ۚ سَيَكْفُرُونَ بِعِبَادَتِهِمْ وَيَكُونُونَ عَلَيْهِمْ ضِدًّا ٨٢

Kellâ seyekfurûne bi'ibâdetihim veyekûnûne aleyhim dıddâ

82. Hayır yarın ıbadetlerini inkâr edecekler de aleyhlerine zıdd olacaklar

أَلَمْ تَرَ أَنَّآ أَرْسَلْنَا ٱلشَّيَـٰطِينَ عَلَى ٱلْكَـٰفِرِينَ تَؤُزُّهُمْ أَزًّا ٨٣

Elem tera ennâ erselneş şeyâtîne alel kâfirîne te'uzzuhum ezzâ

83. Görmedin mi biz o Şeytanları o kâfirlerin üzerine salmışız onları kaynatıp oynatıp kıvrandırıyorlar

فَلَا تَعْجَلْ عَلَيْهِمْ ۖ إِنَّمَا نَعُدُّ لَهُمْ عَدًّا ٨٤

Felâ ta'cel aleyhim innemâ ne'uddu lehum addâ

84. Aleyhlerinde acele etme, biz onlar için ancak bir sayı sayıyoruz

يَوْمَ نَحْشُرُ ٱلْمُتَّقِينَ إِلَى ٱلرَّحْمَـٰنِ وَفْدًا ٨٥

Yevme nahşurul muttakîne iler rahmâni vefdâ

85. Müttekîleri vefd halinde (bir mes'us olarak) huzuru rahmana cem'edeceğimiz gün

وَنَسُوقُ ٱلْمُجْرِمِينَ إِلَىٰ جَهَنَّمَ وِرْدًا ٨٦

Venesûkul mucrimîne ilâ cehenneme virdâ

86. Mücrimleri de susuz olarak Cehenneme sevkedeceğiz

لَّا يَمْلِكُونَ ٱلشَّفَـٰعَةَ إِلَّا مَنِ ٱتَّخَذَ عِندَ ٱلرَّحْمَـٰنِ عَهْدًا ٨٧

Lâ yemlikûneş şefâ'ate illâ menittahaze inder rahmâni ahdâ

87. Rahmanın nezdinde bir ahd almış olan kimseden başkaları şefaate malik olamıyacaklar

وَقَالُوا۟ ٱتَّخَذَ ٱلرَّحْمَـٰنُ وَلَدًا ٨٨

Vekâluttahazer rahmânu veledâ

88. O rahman veled edindi dediler

لَّقَدْ جِئْتُمْ شَيْـًٔا إِدًّا ٨٩

Lekad ci'tum şey'en iddâ

89. Kasem olsun pek ağır pek şeni' bir cür'ette bulundunuz

تَكَادُ ٱلسَّمَـٰوَٰتُ يَتَفَطَّرْنَ مِنْهُ وَتَنشَقُّ ٱلْأَرْضُ وَتَخِرُّ ٱلْجِبَالُ هَدًّا ٩٠

Tekâdus semâvâtu yetefattarne minhu vetenşakkul ardu vetahırrul cibâlu heddâ

90. Az daha ondan Gökler çatlıyacak ve dağlar yıkılıp yerlere geçecek

أَن دَعَوْا۟ لِلرَّحْمَـٰنِ وَلَدًا ٩١

En de'av lirrahmâni veledâ

91. O rahmana veled iddia ettiler diye

وَمَا يَنۢبَغِى لِلرَّحْمَـٰنِ أَن يَتَّخِذَ وَلَدًا ٩٢

Vemâ yembağî lirrahmâni ey yettahıze veledâ

92. Halbuki veled edinmek rahmana yaraşmaz

إِن كُلُّ مَن فِى ٱلسَّمَـٰوَٰتِ وَٱلْأَرْضِ إِلَّآ ءَاتِى ٱلرَّحْمَـٰنِ عَبْدًا ٩٣

İn kullu men fis semâvâti vel ardı illâ âtir rahmâni abdâ

93. Göklerde ve Yerde hiç bir kimse yoktur ki o rahmana kul olarak gelecek olmasın

لَّقَدْ أَحْصَىٰهُمْ وَعَدَّهُمْ عَدًّا ٩٤

Lekad ahsâhum ve addehum addâ

94. Kasem olsun ki hepsini ihsa etmiş, hepsini sayıile ta'dad buyurmuştur

وَكُلُّهُمْ ءَاتِيهِ يَوْمَ ٱلْقِيَـٰمَةِ فَرْدًا ٩٥

Vekulluhum âtîhi yevmel kıyâmeti ferdâ

95. Ve hepsi Kıyamet günü ona tek olarak gelecektir

إِنَّ ٱلَّذِينَ ءَامَنُوا۟ وَعَمِلُوا۟ ٱلصَّـٰلِحَـٰتِ سَيَجْعَلُ لَهُمُ ٱلرَّحْمَـٰنُ وُدًّا ٩٦

İnnellezîne âmenû ve amilus sâlihâti seyec'alu lehumur rahmânu vuddâ

96. İyman edip salih işler yapanlar muhakkak, rahman onlar için bir meveddet (bir sevgi) verecek gönüllere sevdirecektir

فَإِنَّمَا يَسَّرْنَـٰهُ بِلِسَانِكَ لِتُبَشِّرَ بِهِ ٱلْمُتَّقِينَ وَتُنذِرَ بِهِۦ قَوْمًا لُّدًّا ٩٧

Fe innemâ yessernâhu bilisânike litubeşşira bihil muttakîne vetunzira bihî kavmel luddâ

97. Sırf o Kur'anı senin lisanınla şunun için müyesser kıldık ki onunla müttekîleri müjdeliyesin ınad edenleri de inzar edesin

وَكَمْ أَهْلَكْنَا قَبْلَهُم مِّن قَرْنٍ هَلْ تُحِسُّ مِنْهُم مِّنْ أَحَدٍ أَوْ تَسْمَعُ لَهُمْ رِكْزًۢا ٩٨

Vekem ehleknâ kablehum min karnin hel tuhissu minhum min ehadin ev tesme'u lehum rikzâ

98. Hem onlardan evvel nice karn helâk ettik, hiç onlardan birini hissediyor musun, yâhud gizli bir seslerini işitiyor musun?