Tâhâ Sûresi طه

طه ١

Tâ Hâ

1. Ta Ha

مَآ أَنزَلْنَا عَلَيْكَ ٱلْقُرْءَانَ لِتَشْقَىٰٓ ٢

Mâ enzelnâ aleykel kur'âne liteşkâ

2. Kur'anı sana bedbaht olasın diye indirmedik

إِلَّا تَذْكِرَةً لِّمَن يَخْشَىٰ ٣

İllâ tezkiratel limey yahşâ

3. Ancak saygısı olana tezkir için

تَنزِيلًا مِّمَّنْ خَلَقَ ٱلْأَرْضَ وَٱلسَّمَـٰوَٰتِ ٱلْعُلَى ٤

Tenzîlem mimmen halakal arda ves semâvâtil ulâ

4. Bir tenzil olarak indirdik o yaradandan ki hem Arzı yarattı hem o yüksek yüksek Gökleri

ٱلرَّحْمَـٰنُ عَلَى ٱلْعَرْشِ ٱسْتَوَىٰ ٥

Er rahmânu alel arşistevâ

5. O rahmâni Arş üzerine istivâ buyurdu

لَهُۥ مَا فِى ٱلسَّمَـٰوَٰتِ وَمَا فِى ٱلْأَرْضِ وَمَا بَيْنَهُمَا وَمَا تَحْتَ ٱلثَّرَىٰ ٦

Lehû mâ fis semâvâti vemâ fil ardı vemâ beynehumâ vemâ tahtes serâ

6. Bütün Semavâttakiler ve bütün Arzdakiler ve bütün bunların aralarındakiler ve bütün yerin dibindekiler hep onun

وَإِن تَجْهَرْ بِٱلْقَوْلِ فَإِنَّهُۥ يَعْلَمُ ٱلسِّرَّ وَأَخْفَى ٧

Ve in techer bil kavli fe innehû ya'lemus sirra ve ahfâ

7. Sen bu sözü ı'lan edeceksen de o hem sirri bilir hem daha gizlisini

ٱللَّهُ لَآ إِلَـٰهَ إِلَّا هُوَ ۖ لَهُ ٱلْأَسْمَآءُ ٱلْحُسْنَىٰ ٨

Allâhu lâ ilâhe illâ huve lehul esmâ'ul husnâ

8. Allah, başka tanrı yok ancak o Hep onundur o en güzel isimler (esmâihusnâ)

وَهَلْ أَتَىٰكَ حَدِيثُ مُوسَىٰٓ ٩

Vehel etâke hadîsu mûsâ

9. Hem geldi mi Musânın kıssası sana?

إِذْ رَءَا نَارًا فَقَالَ لِأَهْلِهِ ٱمْكُثُوٓا۟ إِنِّىٓ ءَانَسْتُ نَارًا لَّعَلِّىٓ ءَاتِيكُم مِّنْهَا بِقَبَسٍ أَوْ أَجِدُ عَلَى ٱلنَّارِ هُدًى ١٠

İz ra'â nâran fekâle li ehlihimkusû innî ânestu nâral le'allî âtîkum minhâ bikabesin ev ecidu alen nâri hudâ

10. Bir vakıt o beni ateş gördü de ehline durun, dedi: benim gözüme bir ateş ilişti belki size ondan bir yalın getiririm, yâhud üzerinde bir kılağuz bulurum

فَلَمَّآ أَتَىٰهَا نُودِىَ يَـٰمُوسَىٰٓ ١١

Felemmâ etâhâ nûdiye yâmûsâ

11. Vaktâki ona vardı kendine şöyle nidâ olundu

إِنِّىٓ أَنَا۠ رَبُّكَ فَٱخْلَعْ نَعْلَيْكَ ۖ إِنَّكَ بِٱلْوَادِ ٱلْمُقَدَّسِ طُوًى ١٢

İnnî ene rabbuke fehla' na'leyke inneke bil vâdil mukaddesi tuvâ

12. Ya Musâ haberin olsun benim, ben rabbım, hemen papuşlarını çıkar çünkü sen mukaddes vadide tuvadasın

وَأَنَا ٱخْتَرْتُكَ فَٱسْتَمِعْ لِمَا يُوحَىٰٓ ١٣

Ve enehtertuke festemi' limâ yûhâ

13. Ve ben, seni ıhtiyar buyurdum şimdi verilecek vahyi dinle

إِنَّنِىٓ أَنَا ٱللَّهُ لَآ إِلَـٰهَ إِلَّآ أَنَا۠ فَٱعْبُدْنِى وَأَقِمِ ٱلصَّلَوٰةَ لِذِكْرِىٓ ١٤

İnnenî enellâhu lâ ilâhe illâ ene fe'budnî ve akımis salâte lizikrî

14. Hakıkaten benim ben Allah, benden başka ilâh yok. Onun için bana ıbadet et ve zikrim için namaz kıl.

إِنَّ ٱلسَّاعَةَ ءَاتِيَةٌ أَكَادُ أُخْفِيهَا لِتُجْزَىٰ كُلُّ نَفْسٍۭ بِمَا تَسْعَىٰ ١٥

İnnes sâ'ate âtiyetun ekâdu uhfîhâ lituczâ kullu nefsim bimâ tes'â

15. Çünkü saat muhakkak gelecek, ben, hemen hemen onu gizliyorum ki her nefis sa'yiyle cezalansın,

فَلَا يَصُدَّنَّكَ عَنْهَا مَن لَّا يُؤْمِنُ بِهَا وَٱتَّبَعَ هَوَىٰهُ فَتَرْدَىٰ ١٦

Felâ yasuddenneke anhâ mel lâ yu'minu bihâ vettebe'a hevâhu feterdâ

16. binaenaleyh sakın ona inanmayıp da kendi hevasına uyan kimse seni ondan alıkoymasın sonra helâk olursun

وَمَا تِلْكَ بِيَمِينِكَ يَـٰمُوسَىٰ ١٧

Vemâ tilke biyemînike yâmûsâ

17. O yeminindeki de ne ya Musâ?

قَالَ هِىَ عَصَاىَ أَتَوَكَّؤُا۟ عَلَيْهَا وَأَهُشُّ بِهَا عَلَىٰ غَنَمِى وَلِىَ فِيهَا مَـَٔارِبُ أُخْرَىٰ ١٨

Kâle hiye asâye etevekke'u aleyhâ ve ehuşşu bihâ alâ ğanemî veliye fîhâ me'âribu uhrâ

18. O dedi: asâm, üzerine dayanırım ve onunla davarlarıma yaprak çırparım, benim onda daha diğer hacetlerim de vardır

قَالَ أَلْقِهَا يَـٰمُوسَىٰ ١٩

Kâle elkıhâ yâmûsâ

19. Buyurdu ki bırak onu ya Musâ!

فَأَلْقَىٰهَا فَإِذَا هِىَ حَيَّةٌ تَسْعَىٰ ٢٠

Fe elkâhâ fe izâ hiye hayyetun tes'â

20. Bıraktı ne baksın o bir yılan olmuş koşuyor

قَالَ خُذْهَا وَلَا تَخَفْ ۖ سَنُعِيدُهَا سِيرَتَهَا ٱلْأُولَىٰ ٢١

Kâle huzhâ velâ tahaf senu'îduhâ sîratehel ûlâ

21. Tut onu, buyurdu: ve korkma biz onu evvelki sîretine iade edeceğiz

وَٱضْمُمْ يَدَكَ إِلَىٰ جَنَاحِكَ تَخْرُجْ بَيْضَآءَ مِنْ غَيْرِ سُوٓءٍ ءَايَةً أُخْرَىٰ ٢٢

Vedmum yedeke ilâ cenâhike tahruc beydâ'e min ğayri sû'in âyeten uhrâ

22. Bir de elini koynuna sok, çıksın bembeyaz bir afetsiz diğer bir âyet olarak

لِنُرِيَكَ مِنْ ءَايَـٰتِنَا ٱلْكُبْرَى ٢٣

Linuriyeke min âyâtinel kubrâ

23. ki sana en büyük âyetlerimizden gösterelim

ٱذْهَبْ إِلَىٰ فِرْعَوْنَ إِنَّهُۥ طَغَىٰ ٢٤

İzheb ilâ fir'avne innehû tağâ

24. Git Fir'avna zira o pek azdı

قَالَ رَبِّ ٱشْرَحْ لِى صَدْرِى ٢٥

Kâle rabbişrah lî sadrî

25. Dedi: ya rab! benim göğsüme genişlik ver

وَيَسِّرْ لِىٓ أَمْرِى ٢٦

Veyessir lî emrî

26. Ve bana işimi kolaylaştır

وَٱحْلُلْ عُقْدَةً مِّن لِّسَانِى ٢٧

Vehlul ukdetem mil lisânî

27. Ve dilimden ukdeyi çöz

يَفْقَهُوا۟ قَوْلِى ٢٨

Yefkahû kavlî

28. Sözümü iyi anlasınlar

وَٱجْعَل لِّى وَزِيرًا مِّنْ أَهْلِى ٢٩

Vec'al lî vezîram min ehlî

29. Ve bana ehlimden bir vezir ver

هَـٰرُونَ أَخِى ٣٠

Hârûne ahî

30. o Kardeşim Harunu

ٱشْدُدْ بِهِۦٓ أَزْرِى ٣١

Uşdud bihî ezrî

31. Onunla sırtımı pekit

وَأَشْرِكْهُ فِىٓ أَمْرِى ٣٢

Ve eşrikhu fî emrî

32. Ve onu işimde şerik et

كَىْ نُسَبِّحَكَ كَثِيرًا ٣٣

Key nusebbihake kesîrâ

33. Ki seni çok tesbih edelim

وَنَذْكُرَكَ كَثِيرًا ٣٤

Venezkurake kesîrâ

34. Ve çok zikreyleyelim

إِنَّكَ كُنتَ بِنَا بَصِيرًا ٣٥

İnneke kunte binâ besîrâ

35. Şüphe yok ki sen bizi görüp duruyorsun

قَالَ قَدْ أُوتِيتَ سُؤْلَكَ يَـٰمُوسَىٰ ٣٦

Kâle kad ûtîte su'leke yâmûsâ

36. Haydi! Buyurdu: irdirildin dileğine ya Musâ

وَلَقَدْ مَنَنَّا عَلَيْكَ مَرَّةً أُخْرَىٰٓ ٣٧

Velakad menennâ aleyke merraten uhrâ

37. Şanım hakkı için biz lûtfeylemiştik sana diğer bir def'a daha

إِذْ أَوْحَيْنَآ إِلَىٰٓ أُمِّكَ مَا يُوحَىٰٓ ٣٨

İz evhaynâ ilâ ummike mâ yûhâ

38. O vakıt ki anana verilen şu ilhamı verdik

أَنِ ٱقْذِفِيهِ فِى ٱلتَّابُوتِ فَٱقْذِفِيهِ فِى ٱلْيَمِّ فَلْيُلْقِهِ ٱلْيَمُّ بِٱلسَّاحِلِ يَأْخُذْهُ عَدُوٌّ لِّى وَعَدُوٌّ لَّهُۥ ۚ وَأَلْقَيْتُ عَلَيْكَ مَحَبَّةً مِّنِّى وَلِتُصْنَعَ عَلَىٰ عَيْنِىٓ ٣٩

Enikzifîhi fit tâbûti fekzifîhi fil yemmi felyulkıhil yemmu bis sâhili ye'huzhu aduvvul lî ve aduvvul lehû ve elkaytu aleyke mehabbetem minnî velitusne'a alâ aynî

39. Onu tabut içine koy da deryayı bırak derya da onu sahile, bıraksın, onu hem bana düşman hem ona düşman biri alsın, ve üzerine benden bir sevgi koydum ki hem nezaretim altında yetiştirilesin

إِذْ تَمْشِىٓ أُخْتُكَ فَتَقُولُ هَلْ أَدُلُّكُمْ عَلَىٰ مَن يَكْفُلُهُۥ ۖ فَرَجَعْنَـٰكَ إِلَىٰٓ أُمِّكَ كَىْ تَقَرَّ عَيْنُهَا وَلَا تَحْزَنَ ۚ وَقَتَلْتَ نَفْسًا فَنَجَّيْنَـٰكَ مِنَ ٱلْغَمِّ وَفَتَنَّـٰكَ فُتُونًا ۚ فَلَبِثْتَ سِنِينَ فِىٓ أَهْلِ مَدْيَنَ ثُمَّ جِئْتَ عَلَىٰ قَدَرٍ يَـٰمُوسَىٰ ٤٠

İz temşî uhtuke fetakûlu hel edullukum alâ mey yekfuluhû feraca'nâke ilâ ummike key takarra aynuhâ velâ tahzene vekatelte nefsen fenecceynâke minel ğammi vefetennâke futûnen felebiste sinîne fî ehli medyene summe ci'te alâ kaderiy yâmûsâ

40. O vakıt hemşiren gidiyor da diyordu: «ona iyi bakacak birini buluvereyim mi size?» Bu suretle seni anana iade ettik ki gözü aydın olsun da mahzun olmasın, hem bir adam öldürdün de seni gamdan kurtardık, ve türlü mihnetlerle seni imtihan ettik bu sebeble senelerce Ehli Medyen içinde kaldın, sonra da bir kader üstüne geldin ya Musâ

وَٱصْطَنَعْتُكَ لِنَفْسِى ٤١

Vestana'tuke linefsî

41. Ben seni kendim için yetiştirdim

ٱذْهَبْ أَنتَ وَأَخُوكَ بِـَٔايَـٰتِى وَلَا تَنِيَا فِى ذِكْرِى ٤٢

İzheb ente ve ahûke bi âyâtî velâ teniyâ fî zikrî

42. Git âyetlerimle sen ve biraderin Ve benim zikrimde gevşeklik etmeyin

ٱذْهَبَآ إِلَىٰ فِرْعَوْنَ إِنَّهُۥ طَغَىٰ ٤٣

İzhebâ ilâ fir'avne innehû tağâ

43. Fir'avna gidin çünkü o pek azdı

فَقُولَا لَهُۥ قَوْلًا لَّيِّنًا لَّعَلَّهُۥ يَتَذَكَّرُ أَوْ يَخْشَىٰ ٤٤

Fekûlâ lehû kavlel leyyinel le'allehû yetezekkeru ev yahşâ

44. Varın da ona belki dinler veya korkar diye yumuşak dille söyleyin

قَالَا رَبَّنَآ إِنَّنَا نَخَافُ أَن يَفْرُطَ عَلَيْنَآ أَوْ أَن يَطْغَىٰ ٤٥

Kâlâ rabbenâ innenâ nahâfu ey yefruta aleynâ ev ey yatğâ

45. Rabbenâ dediler, korkarız ki bize şiddetle saldırır, yâhud tuğyanını artırır

قَالَ لَا تَخَافَآ ۖ إِنَّنِى مَعَكُمَآ أَسْمَعُ وَأَرَىٰ ٤٦

Kâle lâ tahâfâ innenî me'akumâ esme'u ve erâ

46. Korkmayın buyurdu: çünkü ben sizinle beraberim, işitirim ve görürüm

فَأْتِيَاهُ فَقُولَآ إِنَّا رَسُولَا رَبِّكَ فَأَرْسِلْ مَعَنَا بَنِىٓ إِسْرَٰٓءِيلَ وَلَا تُعَذِّبْهُمْ ۖ قَدْ جِئْنَـٰكَ بِـَٔايَةٍ مِّن رَّبِّكَ ۖ وَٱلسَّلَـٰمُ عَلَىٰ مَنِ ٱتَّبَعَ ٱلْهُدَىٰٓ ٤٧

Fe'tiyâhu fekûlâ innâ rasûlâ rabbike fe ersil me'anâ benî isrâ'île velâ tu'azzibhum kad ci'nâke bi âyetim mir rabbike ves selâmu alâ menittebe'al hudâ

47. Haydin varın da ona deyin ki haberin olsun biz rabbının Resulleriyiz, artık Benî İsraîli bizimle gönder ve onları ta'zib etme, biz sana rabbından bir âyetle geldik, selâm da doğruya tabi' olanadır

إِنَّا قَدْ أُوحِىَ إِلَيْنَآ أَنَّ ٱلْعَذَابَ عَلَىٰ مَن كَذَّبَ وَتَوَلَّىٰ ٤٨

İnnâ kad ûhiye ileynâ ennel azâbe alâ men kezzebe vetevellâ

48. İnan ki bize şöyle vahyolundu: her halde azâb, tekzib edin yüz çevirenedir

قَالَ فَمَن رَّبُّكُمَا يَـٰمُوسَىٰ ٤٩

Kâle femer rabbukumâ yâmûsâ

49. Hele, dedi: sizin rabbınız kim ya Musâ?

قَالَ رَبُّنَا ٱلَّذِىٓ أَعْطَىٰ كُلَّ شَىْءٍ خَلْقَهُۥ ثُمَّ هَدَىٰ ٥٠

Kâle rabbunellezî a'tâ kulle şey'in halkahû summe hedâ

50. Bizim dedi: rabbımız her şey'e hılkatini veren sonra da yolunu gösterendir

قَالَ فَمَا بَالُ ٱلْقُرُونِ ٱلْأُولَىٰ ٥١

Kâle femâ bâlul kurûnil ûlâ

51. Dedi: ya öyle ise kurunıûlânın hali ne?

قَالَ عِلْمُهَا عِندَ رَبِّى فِى كِتَـٰبٍ ۖ لَّا يَضِلُّ رَبِّى وَلَا يَنسَى ٥٢

Kâle ilmuhâ inde rabbî fî kitâbil lâ yadıllu rabbî velâ yensâ

52. Onun dedi: ılmi rabbımın ındinde bir kitabdadır, rabbım şaşmaz ve unutmaz

ٱلَّذِى جَعَلَ لَكُمُ ٱلْأَرْضَ مَهْدًا وَسَلَكَ لَكُمْ فِيهَا سُبُلًا وَأَنزَلَ مِنَ ٱلسَّمَآءِ مَآءً فَأَخْرَجْنَا بِهِۦٓ أَزْوَٰجًا مِّن نَّبَاتٍ شَتَّىٰ ٥٣

Ellezî ce'ale lekumul arda mehdev veseleke lekum fîhâ subulev ve enzele mines semâ'i mâ'en fe ahracnâ bihî ezvâcem min nebâtin şettâ

53. O ki sizin Arzı bir beşik yaptı ve onda size yollar açtı ve Semadan bir su indirdi de bu sebeble muhtelif nebattan çiftler çıkarmaktayız

كُلُوا۟ وَٱرْعَوْا۟ أَنْعَـٰمَكُمْ ۗ إِنَّ فِى ذَٰلِكَ لَـَٔايَـٰتٍ لِّأُو۟لِى ٱلنُّهَىٰ ٥٤

Kulû ver'av en'âmekum inne fî zâlike le âyâtil li'ulin nuhâ

54. Hem yiyiniz hem hayvanlarınızı güdünüz, her halde bunda ülinnühâ için çok âyetler var

۞ مِنْهَا خَلَقْنَـٰكُمْ وَفِيهَا نُعِيدُكُمْ وَمِنْهَا نُخْرِجُكُمْ تَارَةً أُخْرَىٰ ٥٥

Minhâ halaknâkum vefîhâ nu'îdukum veminhâ nuhricukum târaten uhrâ

55. Sizi o Arzdan yarattık, yine sizi ona iade edeceğiz hem de ondan sizi diğer bir def'a daha çıkaracağız

وَلَقَدْ أَرَيْنَـٰهُ ءَايَـٰتِنَا كُلَّهَا فَكَذَّبَ وَأَبَىٰ ٥٦

Velakad eraynâhu âyâtinâ kullehâ fekezzebe ve ebâ

56. Kasem olsun biz, ona âyetlerimizin hepsini gösterdik, öyle iken o yine yalan dedi dayattı

قَالَ أَجِئْتَنَا لِتُخْرِجَنَا مِنْ أَرْضِنَا بِسِحْرِكَ يَـٰمُوسَىٰ ٥٧

Kâle eci'tenâ lituhricenâ min ardınâ bisihrike yâmûsâ

57. Sen, dedi: sihrinle bizi yerimizden çıkarmak için mi geldin bize ya Musâ!

فَلَنَأْتِيَنَّكَ بِسِحْرٍ مِّثْلِهِۦ فَٱجْعَلْ بَيْنَنَا وَبَيْنَكَ مَوْعِدًا لَّا نُخْلِفُهُۥ نَحْنُ وَلَآ أَنتَ مَكَانًا سُوًى ٥٨

Felene'tiyenneke bisihrim mislihî fec'al beynenâ vebeyneke mev'idel lâ nuhlifuhû nahnu velâ ente mekânen suvâ

58. O halde bilmiş ol ki biz de onun gibi bir sihir sana yapacağız, şimdi sen, seninle aramızda bir mîad ta'yin et ki ne senin ne bizim hulf etmiyeceğimiz denk bir mahall olsun

قَالَ مَوْعِدُكُمْ يَوْمُ ٱلزِّينَةِ وَأَن يُحْشَرَ ٱلنَّاسُ ضُحًى ٥٩

Kâle mev'idukum yevmuz zîneti ve ey yuhşeran nâsu duhâ

59. Size mîad, dedi: ziynet günü ve nâsın toplanacağı kuşluk vakti

فَتَوَلَّىٰ فِرْعَوْنُ فَجَمَعَ كَيْدَهُۥ ثُمَّ أَتَىٰ ٦٠

Fetevellâ fir'avnu feceme'a keydehû summe etâ

60. Bunun üzerine Fir'avn tedbire girişti, bütün hîlesini derdi topladı da sonra geldi

قَالَ لَهُم مُّوسَىٰ وَيْلَكُمْ لَا تَفْتَرُوا۟ عَلَى ٱللَّهِ كَذِبًا فَيُسْحِتَكُم بِعَذَابٍ ۖ وَقَدْ خَابَ مَنِ ٱفْتَرَىٰ ٦١

Kâle lehum mûsâ veylekum lâ tefterû alellâhi keziben feyushitekum bi'azâbiv vekad hâbe menifterâ

61. Musâ onlara veyl sizlere, dedi: Allaha yalanı iftira etmeyin sonra bir azâb ile kökünüzü keser, filhakıka iftira eden hâib oldu

فَتَنَـٰزَعُوٓا۟ أَمْرَهُم بَيْنَهُمْ وَأَسَرُّوا۟ ٱلنَّجْوَىٰ ٦٢

Fetenâze'û emrahum beynehum ve eserrun necvâ

62. Şöyle ki: aralarında işlerine kavraştılar ve gizli fısıldaştılar

قَالُوٓا۟ إِنْ هَـٰذَٰنِ لَسَـٰحِرَٰنِ يُرِيدَانِ أَن يُخْرِجَاكُم مِّنْ أَرْضِكُم بِسِحْرِهِمَا وَيَذْهَبَا بِطَرِيقَتِكُمُ ٱلْمُثْلَىٰ ٦٣

Kâlû in hâzâni lesâhirâni yurîdâni ey yuhricâkum min ardıkum bisihrihimâ veyezhebâ bitarîkatikumul muslâ

63. Her halde dediler: bunlar iki sihirbaz, sizi yerinizden çıkarmak ve nümunei imtisal olan tariukatınızı gidermek istiyorlar

فَأَجْمِعُوا۟ كَيْدَكُمْ ثُمَّ ٱئْتُوا۟ صَفًّا ۚ وَقَدْ أَفْلَحَ ٱلْيَوْمَ مَنِ ٱسْتَعْلَىٰ ٦٤

Fe ecmi'û keydekum summetû saffev vekad eflehal yevme menista'lâ

64. siz de bütün hîlenize ittifak edin, sonra da saf halinde gelin, bu gün üstün gelen, muhakkak felâhı buldu

قَالُوا۟ يَـٰمُوسَىٰٓ إِمَّآ أَن تُلْقِىَ وَإِمَّآ أَن نَّكُونَ أَوَّلَ مَنْ أَلْقَىٰ ٦٥

Kâlû yâmûsâ immâ en tulkıye ve immâ en nekûne evvele men elkâ

65. Ya Musâ! Dediler: ya at, yâhud ilk atan biz olalım

قَالَ بَلْ أَلْقُوا۟ ۖ فَإِذَا حِبَالُهُمْ وَعِصِيُّهُمْ يُخَيَّلُ إِلَيْهِ مِن سِحْرِهِمْ أَنَّهَا تَسْعَىٰ ٦٦

Kâle bel elkû fe izâ hibâluhum ve isıyyuhum yuhayyelu ileyhi min sihrihim ennehâ tes'â

66. Haydin siz atın dedi, ne baksın onların ipleri ve sopaları sihirlerinden ona öyle tahyil olunuyor ki cidden bunlar koşuyorlar

فَأَوْجَسَ فِى نَفْسِهِۦ خِيفَةً مُّوسَىٰ ٦٧

Fe evcese fî nefsihî hîfetem mûsâ

67. Birdenbire Musâ içinde bir nevi' korku duydu

قُلْنَا لَا تَخَفْ إِنَّكَ أَنتَ ٱلْأَعْلَىٰ ٦٨

Kulnâ lâ tahaf inneke entel a'lâ

68. Korkma dedik: çünkü sensin üstün sen

وَأَلْقِ مَا فِى يَمِينِكَ تَلْقَفْ مَا صَنَعُوٓا۟ ۖ إِنَّمَا صَنَعُوا۟ كَيْدُ سَـٰحِرٍ ۖ وَلَا يُفْلِحُ ٱلسَّاحِرُ حَيْثُ أَتَىٰ ٦٩

Ve elkı mâ fî yemînike telkaf mâ sane'û innemâ sane'û keydu sâhiriv velâ yuflihus sâhiru haysu etâ

69. Ve elindekini bırakıver, o onların yaptıklarını yalar yutar, çünkü onların yaptıkları sırf sihirbaz hîlesidir, sihirbaz ise her nerede olsa felâh bulmaz

فَأُلْقِىَ ٱلسَّحَرَةُ سُجَّدًا قَالُوٓا۟ ءَامَنَّا بِرَبِّ هَـٰرُونَ وَمُوسَىٰ ٧٠

Fe ulkıyes seharatu succeden kâlû âmennâ birabbi hârûne vemûsâ

70. Binnetice bütün sihirbazlar secdeye kapandılar, Harun ile Musânın rabbına iyman ettik dediler

قَالَ ءَامَنتُمْ لَهُۥ قَبْلَ أَنْ ءَاذَنَ لَكُمْ ۖ إِنَّهُۥ لَكَبِيرُكُمُ ٱلَّذِى عَلَّمَكُمُ ٱلسِّحْرَ ۖ فَلَأُقَطِّعَنَّ أَيْدِيَكُمْ وَأَرْجُلَكُم مِّنْ خِلَـٰفٍ وَلَأُصَلِّبَنَّكُمْ فِى جُذُوعِ ٱلنَّخْلِ وَلَتَعْلَمُنَّ أَيُّنَآ أَشَدُّ عَذَابًا وَأَبْقَىٰ ٧١

Kâle âmentum lehû kable en âzene lekum innehû lekebîrukumullezî allemekumus sihra fele'ukattı'anne eydiyekum ve erculekum min hılâfiv vele'usallibennekum fî cuzû'in nahli veleta'lemunne eyyunâ eşeddu azâbev ve ebkâ

71. Ya! Dedi: ben size izin vermeden ona iyman ettiniz ha? O her halde size sihri öğreten büyüğünüz, o halde ahdim olsun ben ve elbet sizin ellerinizi ve ayaklarınızı çaprazlama keseceğim ve elbette sizleri hurma dallarına asacağım, ve her halde bileceksiniz ki hangimiz azâbca daha şiddetli ve daha bakalı?

قَالُوا۟ لَن نُّؤْثِرَكَ عَلَىٰ مَا جَآءَنَا مِنَ ٱلْبَيِّنَـٰتِ وَٱلَّذِى فَطَرَنَا ۖ فَٱقْضِ مَآ أَنتَ قَاضٍ ۖ إِنَّمَا تَقْضِى هَـٰذِهِ ٱلْحَيَوٰةَ ٱلدُّنْيَآ ٧٢

Kâlû len nu'sirake alâ mâ câ'enâ minel beyyinâti vellezî fetaranâ fekdı mâ ente kâdın innemâ takdî hâzihil hayâted dunyâ

72. İhtimali yok dediler: bize gelen bu açık mu'cizelere ve bizi yaratana karşı seni tercih edemeyiz, artık neye hukmün geçer, ne yapabilirsen yap, senin olsa olsa bu Dünya hayata hukmün geçer

إِنَّآ ءَامَنَّا بِرَبِّنَا لِيَغْفِرَ لَنَا خَطَـٰيَـٰنَا وَمَآ أَكْرَهْتَنَا عَلَيْهِ مِنَ ٱلسِّحْرِ ۗ وَٱللَّهُ خَيْرٌ وَأَبْقَىٰٓ ٧٣

İnnâ âmennâ birabbinâ liyağfira lenâ hatâyânâ vemâ ekrahtenâ aleyhi mines sihri vallâhu hayruv ve ebkâ

73. Doğrusu biz günahlarımıza ve bizi zorladığın sihre karşı bize mağrifet etsin diye rabbımıza iyman ettik, Allah, hem daha hayırlı hem daha bakalıdır

إِنَّهُۥ مَن يَأْتِ رَبَّهُۥ مُجْرِمًا فَإِنَّ لَهُۥ جَهَنَّمَ لَا يَمُوتُ فِيهَا وَلَا يَحْيَىٰ ٧٤

İnnehû mey ye'ti rabbehû mucrimen fe inne lehû cehenneme lâ yemûtu fîhâ velâ yahyâ

74. Her kim rabbına mücrim olarak varırsa şüphesiz ki ona Cehennem var onda ne ölür ne dirilir

وَمَن يَأْتِهِۦ مُؤْمِنًا قَدْ عَمِلَ ٱلصَّـٰلِحَـٰتِ فَأُو۟لَـٰٓئِكَ لَهُمُ ٱلدَّرَجَـٰتُ ٱلْعُلَىٰ ٧٥

Vemey ye'tihî mu'minen kad amiles sâlihâti fe ulâ'ike lehumud deracâtul ulâ

75. Her kim de ona mü'min olarak salih ameller işlemiş bir halde varırsa işte onlara en yüksek dereceler var

جَنَّـٰتُ عَدْنٍ تَجْرِى مِن تَحْتِهَا ٱلْأَنْهَـٰرُ خَـٰلِدِينَ فِيهَا ۚ وَذَٰلِكَ جَزَآءُ مَن تَزَكَّىٰ ٧٦

Cennâtu adnin tecrî min tahtihel enhâru hâlidîne fîhâ vezâlike cezâ'u men tezekkâ

76. Adin Cennetleri altından nehirler akar, onlarda muhalled olarak kalacaklar, ve o işte temizlenen kimsenin mükâfatı

وَلَقَدْ أَوْحَيْنَآ إِلَىٰ مُوسَىٰٓ أَنْ أَسْرِ بِعِبَادِى فَٱضْرِبْ لَهُمْ طَرِيقًا فِى ٱلْبَحْرِ يَبَسًا لَّا تَخَـٰفُ دَرَكًا وَلَا تَخْشَىٰ ٧٧

Velakad evhaynâ ilâ mûsâ en esri bi'ibâdî fedrib lehum tarîkan fil bahri yebesel lâ tahâfu derakev velâ tahşâ

77. Ve filhakıka Musâya şöyle vahyettik: kullarımla geceleyin yürü de onlara denizde kuru bir yol aç, yetişilmekten korkmazsın ve perva etmezsin

فَأَتْبَعَهُمْ فِرْعَوْنُ بِجُنُودِهِۦ فَغَشِيَهُم مِّنَ ٱلْيَمِّ مَا غَشِيَهُمْ ٧٨

Fe etbe'ahum fir'avnu bicunûdihî feğaşiyehum minel yemmi mâ ğaşiyehum

78. Derken Firavn ordulariyle onları ta'kıb etti, kendilerini de deryadan saran sarıverdi

وَأَضَلَّ فِرْعَوْنُ قَوْمَهُۥ وَمَا هَدَىٰ ٧٩

Ve adalle fir'avnu kavmehû vemâ hedâ

79. Velhasıl Firavn kavmini dalâlete sürükledi, hidayete götürmedi

يَـٰبَنِىٓ إِسْرَٰٓءِيلَ قَدْ أَنجَيْنَـٰكُم مِّنْ عَدُوِّكُمْ وَوَٰعَدْنَـٰكُمْ جَانِبَ ٱلطُّورِ ٱلْأَيْمَنَ وَنَزَّلْنَا عَلَيْكُمُ ٱلْمَنَّ وَٱلسَّلْوَىٰ ٨٠

Yâbenî isrâ'île kad enceynâkum min aduvvikum vevâ'adnâkum cânibet tûril eymene venezzelnâ aleykumul menne ves selvâ

80. Ey Benî İsraîl! Sizi düşmanınızdan kurtardık ve size Tûrun sağ tarafına va'd verdik ve üzerinize kudret helvası ve bıldırcın indirdik

كُلُوا۟ مِن طَيِّبَـٰتِ مَا رَزَقْنَـٰكُمْ وَلَا تَطْغَوْا۟ فِيهِ فَيَحِلَّ عَلَيْكُمْ غَضَبِى ۖ وَمَن يَحْلِلْ عَلَيْهِ غَضَبِى فَقَدْ هَوَىٰ ٨١

Kulû min tayyibâti mâ razaknâkum velâ tatğav fîhi feyehille aleykum ğadabî vemey yahlil aleyhi ğadabî fekad hevâ

81. Size verdiğimiz rızıkların en hoşlarından yeyin ve hakkında tuğyan etmeyin ki sonra üzerinize gadabım iner, her kim üzerine de gadabım inerse o uçuruma gider

وَإِنِّى لَغَفَّارٌ لِّمَن تَابَ وَءَامَنَ وَعَمِلَ صَـٰلِحًا ثُمَّ ٱهْتَدَىٰ ٨٢

Ve innî leğaffârul limen tâbe ve âmene ve amile sâlihan summehtedâ

82. Bununla beraber şübhe yok ki ben, tevbe eden ve iyman edip salih amel yapan, sonra da doğru giden kimse için gaffarım

۞ وَمَآ أَعْجَلَكَ عَن قَوْمِكَ يَـٰمُوسَىٰ ٨٣

Vemâ a'celeke an kavmike yâmûsâ

83. Hem seni acele ile kavminden geçiren, ne ya Musâ?

قَالَ هُمْ أُو۟لَآءِ عَلَىٰٓ أَثَرِى وَعَجِلْتُ إِلَيْكَ رَبِّ لِتَرْضَىٰ ٨٤

Kâle hum ulâ'i alâ eserî ve aciltu ileyke rabbi litardâ

84. Onlar, dedi, benim izim üzerindeler ve ben sana acele ettim ki rabbım hoşnud olasın

قَالَ فَإِنَّا قَدْ فَتَنَّا قَوْمَكَ مِنۢ بَعْدِكَ وَأَضَلَّهُمُ ٱلسَّامِرِىُّ ٨٥

Kâle fe innâ kad fetennâ kavmeke mim ba'dike ve adallehumus sâmiriyy

85. Amma dedi: biz senin ardından kavmini fitneye düşürdük, Sâmirî onları şaşırttı

فَرَجَعَ مُوسَىٰٓ إِلَىٰ قَوْمِهِۦ غَضْبَـٰنَ أَسِفًا ۚ قَالَ يَـٰقَوْمِ أَلَمْ يَعِدْكُمْ رَبُّكُمْ وَعْدًا حَسَنًا ۚ أَفَطَالَ عَلَيْكُمُ ٱلْعَهْدُ أَمْ أَرَدتُّمْ أَن يَحِلَّ عَلَيْكُمْ غَضَبٌ مِّن رَّبِّكُمْ فَأَخْلَفْتُم مَّوْعِدِى ٨٦

Ferace'a mûsâ ilâ kavmihî ğadbâne esifen kâle yâkavmi elem ye'idkum rabbukum va'den hasenen efatâle aleykumul ahdu em erattum ey yehille aleykum ğadabum mir rabbikum fe ahleftum mev'idî

86. Derhal Musâ kavmine gadabnâk esefnâk olarak döndü, ey kavmim dedi: rabbiniz size güzel bir va'd va'detmedi mi? Zaman mı uzadı? Yoksa üzerinize rabbinizden bir gadab inmesini arzu ettinizde mi bana olan va'dinize hulfettiniz

قَالُوا۟ مَآ أَخْلَفْنَا مَوْعِدَكَ بِمَلْكِنَا وَلَـٰكِنَّا حُمِّلْنَآ أَوْزَارًا مِّن زِينَةِ ٱلْقَوْمِ فَقَذَفْنَـٰهَا فَكَذَٰلِكَ أَلْقَى ٱلسَّامِرِىُّ ٨٧ فَأَخْرَجَ لَهُمْ عِجْلًا جَسَدًا لَّهُۥ خُوَارٌ فَقَالُوا۟ هَـٰذَآ إِلَـٰهُكُمْ وَإِلَـٰهُ مُوسَىٰ فَنَسِىَ ٨٨

87. Kâlû mâ ahlefnâ mev'ideke bimelkinâ velâkinnâ hummilnâ evzâram min zînetil kavmi fekazefnâhâ fekezâlike elkas sâmiriyy

88. Fe ahrace lehum iclen cesedel lehû huvârun fekâlû hâzâ ilâhukum ve ilâhu mûsâ fenesiy

87-88. Biz dediler, senin va'dine kendiliğimizden hulfetmedik ve lâkin o kavmin ziynetinden bir takım ağırlıklar yüklenmiş idik, onları ateşe attık, kezalik sâmirî de bıraktı derken onlara bir dana, böğürmesi var bir cesed çıkardı, bunun üzerine dediler ki işte bu sizin ilâhınız ve Musânın ilâhı fakat unuttu

Elmalılı bu âyetleri birlikte çevirmiştir.

أَفَلَا يَرَوْنَ أَلَّا يَرْجِعُ إِلَيْهِمْ قَوْلًا وَلَا يَمْلِكُ لَهُمْ ضَرًّا وَلَا نَفْعًا ٨٩

Efelâ yeravne ellâ yerci'u ileyhim kavlev velâ yemliku lehum darrav velâ nef'â

89. Şu hakikati görmüyorlar mı idi ki o onlara bir söz iade edemiyor ve kendilerine ne bir zarar ne de bir menfaat iriştirmeğe malik olamıyordu

وَلَقَدْ قَالَ لَهُمْ هَـٰرُونُ مِن قَبْلُ يَـٰقَوْمِ إِنَّمَا فُتِنتُم بِهِۦ ۖ وَإِنَّ رَبَّكُمُ ٱلرَّحْمَـٰنُ فَٱتَّبِعُونِى وَأَطِيعُوٓا۟ أَمْرِى ٩٠

Velakad kâle lehum hârûnu min kablu yâkavmi innemâ futintum bihî ve inne rabbekumur rahmânu fettebi'ûnî ve atî'û emrî

90. Kasem olsun ki önceden Hârun onlara: Ey kavmin siz bununla sırf bir fitneye tutuldunuz ve doğrusu sizin rabbınız ancak Rahmandır, gelin bana tâbi' olun ve emrime itaat edin demişti

قَالُوا۟ لَن نَّبْرَحَ عَلَيْهِ عَـٰكِفِينَ حَتَّىٰ يَرْجِعَ إِلَيْنَا مُوسَىٰ ٩١

Kâlû len nebraha aleyhi âkifîne hattâ yerci'a ileynâ mûsâ

91. Biz dediler: bunun başına devam edip durmaktan asla ayrılmayız tâ dönünciye kadar bize Musa

قَالَ يَـٰهَـٰرُونُ مَا مَنَعَكَ إِذْ رَأَيْتَهُمْ ضَلُّوٓا۟ ٩٢

Kâle yâhârûnu mâ mene'ake iz ra'eytehum dallû

92. Ey Hârun, dedi, sana ne mani' oldu da bunların dalâlete düştüklerini gödüğün vakıt

أَلَّا تَتَّبِعَنِ ۖ أَفَعَصَيْتَ أَمْرِى ٩٣

Ellâ tettebi'ani efe'asayte emrî

93. benim ardımca gelmedin, emrime ısyan mı ettin

قَالَ يَبْنَؤُمَّ لَا تَأْخُذْ بِلِحْيَتِى وَلَا بِرَأْسِىٓ ۖ إِنِّى خَشِيتُ أَن تَقُولَ فَرَّقْتَ بَيْنَ بَنِىٓ إِسْرَٰٓءِيلَ وَلَمْ تَرْقُبْ قَوْلِى ٩٤

Kâle yebne'umme lâ te'huz bilihyetî velâ bira'sî innî haşîtu en takûle ferrakte beyne benî isrâ'île velem tarkub kavlî

94. Ey anamın oğlu dedi, sakalımı başımı tutma, emîn ol ki dediğime bakmadın da Benî İsraîl arasına tefrika düşürdün dersin diye korktum

قَالَ فَمَا خَطْبُكَ يَـٰسَـٰمِرِىُّ ٩٥

Kâle femâ hatbuke yâsâmiriyy

95. Ya ey sâmirî, senin derdin ne?

قَالَ بَصُرْتُ بِمَا لَمْ يَبْصُرُوا۟ بِهِۦ فَقَبَضْتُ قَبْضَةً مِّنْ أَثَرِ ٱلرَّسُولِ فَنَبَذْتُهَا وَكَذَٰلِكَ سَوَّلَتْ لِى نَفْسِى ٩٦

Kâle besurtu bimâ lem yebsurû bihî fekabadtu kabdatem min eserir rasûli fenebeztuhâ vekezâlike sevvelet lî nefsî

96. ben dedi, onların görmediklerini gördüm de Resulün izinden bir avuç avuçladım da onu attım, ve bana nefsim böyle hoş gösterdi

قَالَ فَٱذْهَبْ فَإِنَّ لَكَ فِى ٱلْحَيَوٰةِ أَن تَقُولَ لَا مِسَاسَ ۖ وَإِنَّ لَكَ مَوْعِدًا لَّن تُخْلَفَهُۥ ۖ وَٱنظُرْ إِلَىٰٓ إِلَـٰهِكَ ٱلَّذِى ظَلْتَ عَلَيْهِ عَاكِفًا ۖ لَّنُحَرِّقَنَّهُۥ ثُمَّ لَنَنسِفَنَّهُۥ فِى ٱلْيَمِّ نَسْفًا ٩٧

Kâle fezheb fe inne leke fil hayâti en takûle lâ misâse ve inne leke mev'idel len tuhlefehû venzur ilâ ilâhikellezî zalte aleyhi âkifel lenuharrikannehû summe lenensifennehû fil yemmi nesfâ

97. Haydi, dedi, defol, çünkü sana hayatta şöyle demek var, temas yok, hem sana bir vaîd var ki ona aslâ hulfedilmiyeceksin, o başını bekleyip durduğun ilâhına da bak, her halde biz onu yakacağız da yakacağız, sonra da kül edip onu muhakkak deryaya dökeceğiz

إِنَّمَآ إِلَـٰهُكُمُ ٱللَّهُ ٱلَّذِى لَآ إِلَـٰهَ إِلَّا هُوَ ۚ وَسِعَ كُلَّ شَىْءٍ عِلْمًا ٩٨

İnnemâ ilâhukumullâhullezî lâ ilâhe illâ huve vesi'a kulle şey'in ilmâ

98. sizin ilâhınız ancak o Allahdır ki ondan başka ilâh yok, o ılmi ile her şey'i kuşatmıştır

كَذَٰلِكَ نَقُصُّ عَلَيْكَ مِنْ أَنۢبَآءِ مَا قَدْ سَبَقَ ۚ وَقَدْ ءَاتَيْنَـٰكَ مِن لَّدُنَّا ذِكْرًا ٩٩

Kezâlike nakussu aleyke min embâ'i mâ kad sebaka vekad âteynâke mil ledunnâ zikrâ

99. İşte sana böyle - ya Muhammed - geçmişin mühim haberlerinden kıssa naklediyoruz, şübhe yok ki sana ledünnümüzden bir zikir verdik

مَّنْ أَعْرَضَ عَنْهُ فَإِنَّهُۥ يَحْمِلُ يَوْمَ ٱلْقِيَـٰمَةِ وِزْرًا ١٠٠

Men a'rada anhu fe innehû yahmilu yevmel kıyâmeti vizrâ

100. Her kim ondan yüz çevirirse şübhesiz o, Kıyamet günü bir vebal yüklenecek

خَـٰلِدِينَ فِيهِ ۖ وَسَآءَ لَهُمْ يَوْمَ ٱلْقِيَـٰمَةِ حِمْلًا ١٠١

Hâlidîne fîhi vesâ'e lehum yevmel kıyâmeti himlâ

101. Ebediyyen onun altında kalacaklar ki onlar içir Kıyamet günü o ne fena yüktür

يَوْمَ يُنفَخُ فِى ٱلصُّورِ ۚ وَنَحْشُرُ ٱلْمُجْرِمِينَ يَوْمَئِذٍ زُرْقًا ١٠٢

Yevme yunfahu fis sûri venahşurul mucrimîne yevme'izin zurkâ

102. O gün ki sur üfürülecek ve mücrimler o gün göm gök mahşeri toplayacağız

يَتَخَـٰفَتُونَ بَيْنَهُمْ إِن لَّبِثْتُمْ إِلَّا عَشْرًا ١٠٣

Yetahâfetûne beynehum il lebistum illâ aşrâ

103. «Ondan fazla durmadınız» diye aralarında gizli gizli konuşacaklar

نَّحْنُ أَعْلَمُ بِمَا يَقُولُونَ إِذْ يَقُولُ أَمْثَلُهُمْ طَرِيقَةً إِن لَّبِثْتُمْ إِلَّا يَوْمًا ١٠٤

Nahnu a'lemu bimâ yakûlûne iz yakûlu emseluhum tarîkaten il lebistum illâ yevmâ

104. Gidişce en beri benzerleri «bir günden fazla durmadınız» deyince ne diyeceklerini biz biliriz

وَيَسْـَٔلُونَكَ عَنِ ٱلْجِبَالِ فَقُلْ يَنسِفُهَا رَبِّى نَسْفًا ١٠٥

Veyes'elûneke anil cibâli fekul yensifuhâ rabbî nesfâ

105. Bir de sana dağlardan soruyorlar, binaenaleyh de ki: rabbım onları un ufra edip savuracak da

فَيَذَرُهَا قَاعًا صَفْصَفًا ١٠٦

Feyezeruhâ kâ'an safsafâ

106. Yerlerini düpedüz bomboş bırakacak

لَّا تَرَىٰ فِيهَا عِوَجًا وَلَآ أَمْتًا ١٠٧

Lâ terâ fîhâ ivecev velâ emtâ

107. Onda ne bir eğrilik ne bir yumruluk göremiyeceksin

يَوْمَئِذٍ يَتَّبِعُونَ ٱلدَّاعِىَ لَا عِوَجَ لَهُۥ ۖ وَخَشَعَتِ ٱلْأَصْوَاتُ لِلرَّحْمَـٰنِ فَلَا تَسْمَعُ إِلَّا هَمْسًا ١٠٨

Yevme'iziy yettebi'ûned dâ'iye lâ ivece lehû vehaşe'atil asvâtu lirrahmâni felâ tesme'u illâ hemsâ

108. O gün da'vetçiye ı'vicasız tebe'ıyyet edecekler öyle ki Rahmanın heybetinden sesler kısılmıştır, artık bir hışıltıdan başka bir şey işitmezsin

يَوْمَئِذٍ لَّا تَنفَعُ ٱلشَّفَـٰعَةُ إِلَّا مَنْ أَذِنَ لَهُ ٱلرَّحْمَـٰنُ وَرَضِىَ لَهُۥ قَوْلًا ١٠٩

Yevme'izil lâ tenfe'uş şefâ'atu illâ men ezine lehur rahmânu veradıye lehû kavlâ

109. O gün şefaat faide vermez, ancak Rahmânın izin verdiği ve sözüne razı olduğu kimse müstesnâ

يَعْلَمُ مَا بَيْنَ أَيْدِيهِمْ وَمَا خَلْفَهُمْ وَلَا يُحِيطُونَ بِهِۦ عِلْمًا ١١٠

Ya'lemu mâ beyne eydîhim vemâ halfehum velâ yuhîtûne bihî ilmâ

110. O onların önlerindekini ve arkalarındakini bilir, onlar ise onu ılmen ihata edemezler

۞ وَعَنَتِ ٱلْوُجُوهُ لِلْحَىِّ ٱلْقَيُّومِ ۖ وَقَدْ خَابَ مَنْ حَمَلَ ظُلْمًا ١١١

Ve anetil vucûhu lilhayyil kayyûmi vekad hâbe men hamele zulmâ

111. Ve bütün yüzler o hayyü kayyuma baş eğmiş ve bir zulüm yüklenen cidden hâib olmuştur

وَمَن يَعْمَلْ مِنَ ٱلصَّـٰلِحَـٰتِ وَهُوَ مُؤْمِنٌ فَلَا يَخَافُ ظُلْمًا وَلَا هَضْمًا ١١٢

Vemey ya'mel mines sâlihâti vehuve mu'minun felâ yahâfu zulmev velâ hadmâ

112. Her kim de mü'min olarak salih amellerden işlerse o vakıt o, ne bir zulümden korkar, ne çiğnenmeden

وَكَذَٰلِكَ أَنزَلْنَـٰهُ قُرْءَانًا عَرَبِيًّا وَصَرَّفْنَا فِيهِ مِنَ ٱلْوَعِيدِ لَعَلَّهُمْ يَتَّقُونَ أَوْ يُحْدِثُ لَهُمْ ذِكْرًا ١١٣

Vekezâlike enzelnâhu kur'ânen arabiyyev vesarrafnâ fîhi minel ve'îdi le'allehum yettakûne ev yuhdisu lehum zikrâ

113. Ve işte onu böyle Arabî bir Kur'an olarak indirdik ve bunda vaîydden türlü şekilde tekrar yaptık, ki belki korunur takvâ yolunu tutarlar, yahud da o, onlara bir zikr ihdas eyler

فَتَعَـٰلَى ٱللَّهُ ٱلْمَلِكُ ٱلْحَقُّ ۗ وَلَا تَعْجَلْ بِٱلْقُرْءَانِ مِن قَبْلِ أَن يُقْضَىٰٓ إِلَيْكَ وَحْيُهُۥ ۖ وَقُل رَّبِّ زِدْنِى عِلْمًا ١١٤

Fete'âlellâhul melikul hakku velâ ta'cel bil kur'âni min kabli ey yukdâ ileyke vahyuhû vekur rabbi zidnî ilmâ

114. Demek ki Allah o hak şehinşah yüksek, çok yüksek, maamafih sana vahyi tamam edilmeden evvel Kur'anı acele etme ve de ki «rabbım artır beni ılimce»

وَلَقَدْ عَهِدْنَآ إِلَىٰٓ ءَادَمَ مِن قَبْلُ فَنَسِىَ وَلَمْ نَجِدْ لَهُۥ عَزْمًا ١١٥

Velakad ahidnâ ilâ âdeme min kablu fenesiye velem necid lehû azmâ

115. Filhakıka bundan evvel Âdeme ahid verdik de unuttu ve biz onda bir azim bulmadık

وَإِذْ قُلْنَا لِلْمَلَـٰٓئِكَةِ ٱسْجُدُوا۟ لِـَٔادَمَ فَسَجَدُوٓا۟ إِلَّآ إِبْلِيسَ أَبَىٰ ١١٦

Ve iz kulnâ lilmelâ'iketiscudû li âdeme fesecedû illâ iblîse ebâ

116. Ve düşün o vaktı ki: Melâikeye «Âdem için secde edin» dedik, hemen secde ettiler, ancak İblîs dayattı

فَقُلْنَا يَـٰٓـَٔادَمُ إِنَّ هَـٰذَا عَدُوٌّ لَّكَ وَلِزَوْجِكَ فَلَا يُخْرِجَنَّكُمَا مِنَ ٱلْجَنَّةِ فَتَشْقَىٰٓ ١١٧

Fekulnâ yâ âdemu inne hâzâ aduvvul leke velizevcike felâ yuhricennekumâ minel cenneti feteşkâ

117. Bunun üzerine biz de ya Âdem dedik: haberin olsun bu sana ve zevcene düşmandır, sakın sizi Cennetten çıkarmasın ki sonra bedbaht olursun

إِنَّ لَكَ أَلَّا تَجُوعَ فِيهَا وَلَا تَعْرَىٰ ١١٨

İnne leke ellâ tecû'a fîhâ velâ ta'râ

118. Çünkü senin acıkmaman, çıplak kalmaman oradadır

وَأَنَّكَ لَا تَظْمَؤُا۟ فِيهَا وَلَا تَضْحَىٰ ١١٩

Ve enneke lâ tazme'u fîhâ velâ tadhâ

119. Ve sen orada susamazsın ve Güneşte yanmazsın

فَوَسْوَسَ إِلَيْهِ ٱلشَّيْطَـٰنُ قَالَ يَـٰٓـَٔادَمُ هَلْ أَدُلُّكَ عَلَىٰ شَجَرَةِ ٱلْخُلْدِ وَمُلْكٍ لَّا يَبْلَىٰ ١٢٠

Fevesvese ileyhiş şeytânu kâle yâ âdemu hel edulluke alâ şeceratil huldi vemulkil lâ yeblâ

120. Derken Şeytan ona vesvese verdi: ey Âdem! sana kılâğuzluk edeyim mi Huld ağacına ve çürümez mülke? Dedi

فَأَكَلَا مِنْهَا فَبَدَتْ لَهُمَا سَوْءَٰتُهُمَا وَطَفِقَا يَخْصِفَانِ عَلَيْهِمَا مِن وَرَقِ ٱلْجَنَّةِ ۚ وَعَصَىٰٓ ءَادَمُ رَبَّهُۥ فَغَوَىٰ ١٢١

Fe ekelâ minhâ febedet lehumâ sev'âtuhumâ vetafikâ yahsıfâni aleyhimâ miv verakıl cenneti ve asâ âdemu rabbehû feğavâ

121. Bunun üzerine ikisi de ondan yediler, derhal kendilerine kötü yerleri açılıverdi ve üzerlerine Cennet yaprağından yamamağa başladılar ve Âdem rabbına asîy oldu da şaşkın düştü

ثُمَّ ٱجْتَبَـٰهُ رَبُّهُۥ فَتَابَ عَلَيْهِ وَهَدَىٰ ١٢٢

Summectebâhu rabbuhû fetâbe aleyhi vehedâ

122. Sonra rabbı onu ıstıfa etti de tevbesini kabul buyurdu ve yol gösterdi

قَالَ ٱهْبِطَا مِنْهَا جَمِيعًۢا ۖ بَعْضُكُمْ لِبَعْضٍ عَدُوٌّ ۖ فَإِمَّا يَأْتِيَنَّكُم مِّنِّى هُدًى فَمَنِ ٱتَّبَعَ هُدَاىَ فَلَا يَضِلُّ وَلَا يَشْقَىٰ ١٢٣

Kâlehbitâ minhâ cemî'am ba'dukum liba'dın aduvvun fe immâ ye'tiyennekum minnî huden femenittebe'a hudâye felâ yadıllu velâ yeşkâ

123. Buyurdu ki: inimiz ikiniz de oradan hepiniz, ba'zınız ba'zınıza düşman olarak, sonra ne zaman size benden bir hidayetçi gelir de her kim hidayetçime uyarsa işte o dalâlete düşmez ve bedbaht olmaz

وَمَنْ أَعْرَضَ عَن ذِكْرِى فَإِنَّ لَهُۥ مَعِيشَةً ضَنكًا وَنَحْشُرُهُۥ يَوْمَ ٱلْقِيَـٰمَةِ أَعْمَىٰ ١٢٤

Vemen a'rada an zikrî fe inne lehû me'îşeten dankev venahşuruhû yevmel kıyâmeti a'mâ

124. Her kim de zikrimden yüz çevirirse ona dar bir maışet vardır ve onu Kıyamet günü kör olarak haşrederiz

قَالَ رَبِّ لِمَ حَشَرْتَنِىٓ أَعْمَىٰ وَقَدْ كُنتُ بَصِيرًا ١٢٥

Kâle rabbi lime haşertenî a'mâ vekad kuntu besîrâ

125. Rabbım beni niçin kör olarak haşrettin, halbuki ben gözlü idim der

قَالَ كَذَٰلِكَ أَتَتْكَ ءَايَـٰتُنَا فَنَسِيتَهَا ۖ وَكَذَٰلِكَ ٱلْيَوْمَ تُنسَىٰ ١٢٦

Kâle kezâlike etetke âyâtunâ fenesîtehâ vekezâlikel yevme tunsâ

126. Buyurur ki: öyle, sana âyetlerimiz geldi de onları unuttun, bugün de böyle bırakılacaksın

وَكَذَٰلِكَ نَجْزِى مَنْ أَسْرَفَ وَلَمْ يُؤْمِنۢ بِـَٔايَـٰتِ رَبِّهِۦ ۚ وَلَعَذَابُ ٱلْـَٔاخِرَةِ أَشَدُّ وَأَبْقَىٰٓ ١٢٧

Vekezâlike neczî men esrafe velem yu'mim bi âyâti rabbihî vele'azâbul âhırati eşeddu ve ebkâ

127. Ve işte rabbının âyâtına iyman etmeyip israf edeni biz böyle cezalandıracağız ve elbette o Âhıret azâbı daha şiddetli ve daha bakalıdır

أَفَلَمْ يَهْدِ لَهُمْ كَمْ أَهْلَكْنَا قَبْلَهُم مِّنَ ٱلْقُرُونِ يَمْشُونَ فِى مَسَـٰكِنِهِمْ ۗ إِنَّ فِى ذَٰلِكَ لَـَٔايَـٰتٍ لِّأُو۟لِى ٱلنُّهَىٰ ١٢٨

Efelem yehdi lehum kem ehleknâ kablehum minel kurûni yemşûne fî mesâkinihim inne fî zâlike le âyâtil li'ulin nuhâ

128. Daha onları şu irşad etmedi mi? Ki kendilerinden evvel nice kurûn helâk etmişiz, onların meskenlerinde yürüyüp duruyorlar, her halde bunda ıbret alacak aklı olanlar için çok âyetler var

وَلَوْلَا كَلِمَةٌ سَبَقَتْ مِن رَّبِّكَ لَكَانَ لِزَامًا وَأَجَلٌ مُّسَمًّى ١٢٩

Velevlâ kelimetun sebakat mir rabbike lekâne lizâmev ve ecelum musemmâ

129. Rabbından bir kelime sebketmiş olmasa idi her halde azâb lizam olurdu fakat müsemmâ bir ecel var

فَٱصْبِرْ عَلَىٰ مَا يَقُولُونَ وَسَبِّحْ بِحَمْدِ رَبِّكَ قَبْلَ طُلُوعِ ٱلشَّمْسِ وَقَبْلَ غُرُوبِهَا ۖ وَمِنْ ءَانَآئِ ٱلَّيْلِ فَسَبِّحْ وَأَطْرَافَ ٱلنَّهَارِ لَعَلَّكَ تَرْضَىٰ ١٣٠

Fesbir alâ mâ yakûlûne vesebbih bihamdi rabbike kable tulû'iş şemsi vekable ğurûbihâ vemin ânâ'illeyli fesebbih ve atrâfen nehâri le'alleke tardâ

130. O halde dediklerine sabret de rabbına hamdile tesbih eyle: Güneş doğmadan evvel: gece saatlerinde de tesbih et gündüzün etrafın da ki rızaya irebilesin

وَلَا تَمُدَّنَّ عَيْنَيْكَ إِلَىٰ مَا مَتَّعْنَا بِهِۦٓ أَزْوَٰجًا مِّنْهُمْ زَهْرَةَ ٱلْحَيَوٰةِ ٱلدُّنْيَا لِنَفْتِنَهُمْ فِيهِ ۚ وَرِزْقُ رَبِّكَ خَيْرٌ وَأَبْقَىٰ ١٣١

Velâ temuddenne ayneyke ilâ mâ metta'nâ bihî ezvâcem minhum zehratel hayâtid dunyâ lineftinehum fîhi verizku rabbike hayruv ve ebkâ

131. Ve sakın öyle şey'e gözlerini uzatma ki biz onun hakkında kâfirleri fitneye düşürmek için onunla bir kaç çiftini Dünya hayatın cici bicisinden zevkıyab etmişizdir, halbuki rabbının rızkı hem daha hayırlı, hem daha bakalıdır

وَأْمُرْ أَهْلَكَ بِٱلصَّلَوٰةِ وَٱصْطَبِرْ عَلَيْهَا ۖ لَا نَسْـَٔلُكَ رِزْقًا ۖ نَّحْنُ نَرْزُقُكَ ۗ وَٱلْعَـٰقِبَةُ لِلتَّقْوَىٰ ١٣٢

Ve'mur ehleke bis salâti vestabir aleyhâ lâ nes'eluke rizkan nahnu nerzukuke vel âkıbetu littakvâ

132. Hem ehline de namaz ile emret hem de kendin ona sabrile devam eyle, biz senden bir rızk istemiyoruz. Biz seni merzuk ederiz ve âkıbet takvânındır

وَقَالُوا۟ لَوْلَا يَأْتِينَا بِـَٔايَةٍ مِّن رَّبِّهِۦٓ ۚ أَوَلَمْ تَأْتِهِم بَيِّنَةُ مَا فِى ٱلصُّحُفِ ٱلْأُولَىٰ ١٣٣

Vekâlû levlâ ye'tînâ bi âyetim mir rabbihî evelem te'tihim beyyinetu mâ fis suhufil ûlâ

133. Birde rabbından bir âyet getirse ya! Dediler, yâ kendilerine evvelki kitablardakinin beyyinesi gelmedimi ki?

وَلَوْ أَنَّآ أَهْلَكْنَـٰهُم بِعَذَابٍ مِّن قَبْلِهِۦ لَقَالُوا۟ رَبَّنَا لَوْلَآ أَرْسَلْتَ إِلَيْنَا رَسُولًا فَنَتَّبِعَ ءَايَـٰتِكَ مِن قَبْلِ أَن نَّذِلَّ وَنَخْزَىٰ ١٣٤

Velev ennâ ehleknâhum bi'azâbim min kablihî lekâlû rabbenâ levlâ erselte ileynâ rasûlen fenettebi'a âyâtike min kabli en nezille venahzâ

134. Eğer biz onları bundan evvel âzâb ile ihlâk etmiş olsa idik derlerdi ki o rabbımız! Ne olurdu bize bir Resul gönderseydin de biz zelil ve rüsvay olmadan evvel âyetlerine ittiba etseydik

قُلْ كُلٌّ مُّتَرَبِّصٌ فَتَرَبَّصُوا۟ ۖ فَسَتَعْلَمُونَ مَنْ أَصْحَـٰبُ ٱلصِّرَٰطِ ٱلسَّوِىِّ وَمَنِ ٱهْتَدَىٰ ١٣٥

Kul kullum muterabbisun feterabbasû feseta'lemûne men ashâbus sırâtıs seviyyi vemenihtedâ

135. De ki hep beklemekte, bekleyin bakalım çünkü yakında bileceksiniz: doğru yol sahibleri kimler? ve doğru giden kim?